QUIZ

Bayer Leverkusen będzie jednym z rywali FC Barcelony w fazie grupowej Ligi Mistrzów. Sprawdź... ROZWIĄŻ QUIZ
Trenerzy

R E K L A M A
  1. John Barrow (1917)
  2. Jack Greenwell (1917-1924) (1931-1933)
  3. Imre Pozsonyi (1924)
  4. Ralph Kirby (1924-1926)
  5. Jack Demby (1926-1927) (1933-1934)
  6. Romà Forns (1927-1929)
  7. Jim Bellamy (1929-1931)
  8. Franz Platko (1934-1935) (1955-1956)
  9. Patrick O’Connell (1935-1940)
  10. Josep Planas (1940-1941)
  11. Ramón Guzmán (1941-1942)
  12. Joan Josep Nogués (1942-1944)
  13. Josep Samitier (1944-1947)
  14. Enrique Fernández (1947–1950)
  15. Ferdinand Daučík (1950-1954)
  16. Sandro Puppo (1954-1955)
  17. Domènec Balmanya (1956-1958)
  18. Helenio Herrera (1958-1960) (1980) (1980-1981)
  19. Ljubiša Broćić (1960-1961)
  20. Enrique Orizaola (1961)
  21. Lluis Miró (1961)
  22. Ladislao Kubala (1961-1963) (1980)
  23. Josep Gonzalvo (1963)
  24. César Rodríguez (1963-1964)
  25. Vicenç Sasot (1964-1965)
  26. Roque Olsen (1965-1967)
  27. Salvador Artigas (1967-1969)
  28. Josep Seguer (1969)
  29. Vic Buckingham (1969-1971)
  30. Rinus Michels (1971-1975) (1976-1978)
  31. Hennes Weisweiler (1975-1976)
  32. Laureano Ruiz (1976)
  33. Lucien Muller (1978-1979)
  34. Joaquim Rifé (1979-1980)
  35. Udo Lattek (1981-1983)
  36. Josep Lluis Romero (1983)
  37. César Luis Menotti (1983-1984)
  38. Terry Venables (1984-1987)
  39. Luis Aragonés (1987-1988)
  40. Johan Cruijff (1988-1991) (1991-1996)
  41. Carles Rexach (1991) (2001-2002)
  42. Bobby Robson (1996-1997)
  43. Louis van Gaal (1997-2000) (2002-2003)
  44. Lorenzo Serra Ferrer (2000-2001)
  45. Antonio de la Cruz (2003)
  46. Radomir Antić (2003)
  47. Frank Rijkaard (2003-2008)
  48. Josep Guardiola (2008-2012)
  49. Tito Vilanova (2012-2013)
  50. Gerardo Martino (2013-2014)
  51. Luis Enrique (2014-?)

1. John Barrow (1917)

John Barrow jest uznawany za pierwszego trenera klubu piłkarskiego FC Barcelona. Na stanowisko został wybrany przez Hansa Gampera, a następnie zwolniony przez niego po 4 miesiącach z powodu słabych wyników drużyny.


2. Jack Greenwell (1917-1924) (1931-1933)

Anglik, przez część kibiców uznawany za pierwszego prawdziwego trenera klubu piłkarskiego FC Barcelona. Podczas pierwszego okresu trenowania zdobył z FC Barceloną 2 Puchary Króla Hiszpanii oraz pięć Mistrzostw Katalonii.


3. Imre Pozsonyi (1924)

Węgierski piłkarz i trener.
 
Zawodnik klubów MVE i MTK Budapeszt (kapitan). Występował na pozycji środkowego napastnika. 12 października 1902 roku zagrał w barwach reprezentacji Węgier w przegranym 0:5 meczu z Austrią.
 
Po zakończeniu kariery piłkarskiej trenował budapeszteński MTK. Od 1921 był szkoleniowcem Cracovii, z którą zdobył w tym samym roku pierwszy w historii polskich rozgrywek ligowych tytuł mistrza Polski.
 
Wraz z Józefem Szkolnikowskim przygotowywał, a 18 grudnia 1921 na stadionie Hungaria w Budapeszcie samodzielnie poprowadził jako trener reprezentację Polski do jej pierwszego w historii meczu międzypaństwowego (przegrana 0:1 z Węgrami).
 
Był trenerem klubu piłkarskiego FC Barcelona w latach 1924–1925. Zdobył z nim Puchar Hiszpanii oraz mistrzostwo Katalonii. Następnie wrócił na Węgry. W latach 1926–1928 trenował klub Građanski Zagrzeb (po wojnie nazwany Dinamo Zagrzeb), z którym w 1928 roku zdobył mistrzostwo Jugosławii.
 
Pod koniec lat 20. XX wieku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł w 1932 w biedzie i zapomnieniu.

4. Ralph Kirby (1924-1926)

Photo of Ralph Kirby

Angielski trener klubu piłkarskiego FC Barcelona w sezonie 1925-1926. Został zatrudniony przez ówczesnego prezesa klubu Arcadego Balaguera. Zdobył z drużyną Puchar Hiszpanii i Mistrzostwo Katalonii.


5. Jack Demby (1926-1927) (1933-1934)

Anglik, trener klubu piłkarskiego FC Barcelona podczas pierwszego okresu trenowania 1926-1927, miał za zadanie szkolić młode obiecujące gwiazdy. Gdy został przyjęty ponownie na sezon 1933-1934, zawiódł oczekiwania. Wysłał własnoręcznie podpisany list przez siebie i piłkarzy do prezesa klubu z prośbą o obcięcie premii.


6. Romà Forns (1927-1929)

Po zakończeniu kariery piłkarza sam ogłosił chęć objęcia posady trenera klubu piłkarskiego FC Barcelona, którym został w sezonach 1927-1928 i 1928-1929. W sezonie 1928/1929 jako pierwszy zdobył Mistrzostwo Hiszpanii, w historii ligi hiszpańskiej.


7. Jim Bellamy (1929-1931)

James Bellamy wraz z Roma Fornsem miał zaszczyt stanowić część sztabu szkoleniowego FC Barcelony, który doprowadził klub do pierwszego zwycięstwa w historii ligi. Ponadto, z nim na ławce trenerskiej, Blaugrana w sezonach 1929/30 i 1930/31 zwyciężyli w Pucharze Katalonii. Jednak na jego niekorzyść zapisał się negatywnie w historii klubu, doznając najwyższej porażki (12-1).


8. Franz Platko (1934-1935) (1955-1956)

Franz Platko Kopiletz, znany także jako Ferenc Platko, albo Francisco Platko (ur. 2 grudnia 1898 w Budapeszcie, zm. 2 września 1983 w Santiago). Piłkarz i trener węgierski. Zawodnik zaczął swoją profesjonalną karierę w 1917 r., w drużynie Vasas SC. 15 lipca zadebiutował w reprezentacji Węgier, w meczu z Austrią (4-1). Platko, po dwóch latach gry w Vasas SC zdecydował się przenieść do drugiej stolicy dawnych Austro-Węgier. Trafił do drużyny WAC Wiedeń. Nie zagrzał tam jednak zbyt długo, bowiem już po roku wrócił do Budapesztu i Vasas SC. Nie był to jeden z tych powrotów na długie lata. W sezonie 1921-1922 piłkarz był już graczem mistrza kraju MTK Budapeszt. Węgierskiej drużynie udało się obronić tytuł, a zawodnik miał już na swoim koncie pierwsze trofeum. W 1922 r. miało miejsce jedno z najważniejszych wydarzeń w jego karierze. MTK rozegrało towarzyski dwumecz z hiszpańską Barceloną (14 i 26 grudnia 1922). Rezultat obu spotkań był taki sam: 0-0. W bramce austro-węgierskiej ekipy stał oczywiście Platko. Trener i działacze Blaugrany po tych spotkaniach podjęli decyzję – „ten zawodnik musi trafić do Katalonii”. Wkrótce ich życzenie stało się faktem.
 
11 marca 1923 Platko zakończył swoją reprezentacyjną karierę (6 spotkań), ale 27 maja tego samego roku miało miejsce kolejne ważne wydarzenie w jego życiu. Zadebiutował w barwach Blaugrany. Rywal nie był zbyt wymagający. Stawka także nie była wysoka. W towarzyskim spotkaniu Duma Katalonii pokonała Bishop Auckland 5-0.
 
Platko przyszedł do Blaugrany, by zastąpić Zamorę, który odszedł do Espanyolu. W tamtym czasie Primera División jeszcze nie istniała, a najważniejsze były Puchar Króla i walka o mistrzostwo Katalonii. Swoją klasę trzeba było udowadniać prawie wyłącznie w spotkaniach towarzyskich. Kiedy Węgier przyszedł do Barcy już było za późno na wywalczenie mistrzostwa Katalonii, bowiem to, trafiło do drużyny CD Europa. Tak samo było z Pucharem Króla, który wywalczyli gracze Real Unión.
 
We wrześniu odbyły się dwa spotkania, które zainteresują przede wszystkim polskich kibiców. Otóż 15 i 16 września przeciwnikiem Azulgrany była Cracovia. W bramce gospodarzy stał oczywiście Platko. Pierwszy mecz zakończył się remisem 1-1, a w drugim Barcelona pokazała „Pasom”, kto tu rządzi wygrywając 7-1.
 
W sezonie 1924-1925 Azulgrana okazała się najlepsza na lokalnym podwórku, a we wszystkich meczach bronił Platko. 15 spotkań i tylko 11 straconych bramek. Już było wiadomo, kto będzie podstawowym bramkarzem w Copa del Rey. Najpierw goryczy porażki zaznały Valencia i Stadium Zaragoza. Kolejna przeszkoda była rodem z Kastylii – Atletico Madryt. Rojiblancos także nie byli w stanie sprostać Azulgranie. Tym razem sprawa nie była taka prosta – musiano rozegrać, aż trzy mecze, bowiem nie istniała wtedy zasada goli strzelonych na wyjeździe, ani dogrywki. W finale na Barcelonę czekał Arenas Club de Getxo. Zawodnicy baskijskiej drużyny nie byli w stanie znaleźć recepty na pokonanie Platko, a że sami stracili dwie bramki, trofeum trafiło do Katalonii.
 
Kolejny sezon był bardzo podobny. Między słupkami bramki Blaugrany znowu stał Platko. W Pucharze Króla „Duma Katalonii” nie dała szans Levante i Zaragozie. Kolejna przeszkoda także zostaje niemal zmieciona. Real Madryt przegrał pierwszy mecz, w Barcelonie 5-1. W rewanżu Los Merengues prezentowali się już lepiej i przegrywali 3-0. Czas na kolejnego przeciwnika – Real Unión Club Irun. I oni nie byli w stanie sprostać Azulgranie, która doszła w ten sposób do finału. O zwycięstwo nie było tym razem tak łatwo. Przeciwnik – Atletico Madryt, przed rokiem sprawił Blaugrany bardzo wiele trudności, należało się więc go poważnie obawiać. I słusznie, bowiem zawodnicy Rojiblancos dwukrotnie pokonali Platko. Na szczęście na ich trafienia odpowiedzieli Samitier, Alcantara i Just. Barca zwyciężyła 3-2. W tym roku do klubowego muzeum trafił również inny puchar, ponieważ zawodnikom udało się obronić wywalczone wcześniej mistrzostwo Katalonii.
 
Kolejny rok był pechowy dla Węgra. Między słupkami jego miejsce zajął Llorens. To zasługą tego portero jest kolejny triumf na lokalnym podwórku. Platko w meczach o mistrzostwo Katalonii nie zagrał nawet przez minutę. W pierwszych dwóch spotkaniach o Puchar Króla (z Realem Murcją i Valencią) w bramce Barcy nadal stał Lorens. W rewanżach na swoje dawne miejsce wrócił Platko. Kolejny rywal – Betis nie był w stanie powstrzymać Barcelony. Co się nie udało Andaluzyjczykom udało się Baskom. Piłkarze Arenas Club de Getxo zrewanżowali się za finał sprzed dwóch lat i wyeliminowali Barcę.
 
Platko do spółki z Llorensem bronił bramki Blaugrany, w kolejnych mistrzostwach Katalonii. W rozgrywkach tych, podobnie jak w poprzednich latach, triumfowała Barca. Pierwsze mecze Pucharu Króla Platko oglądał z ławki. Wrócił na plac gry pierwszego kwietnia. Barca wygrała wówczas z Patrią 7-0. 6 spotkań w Copa del Rey, towarzyski mecz z reprezentacją Argentyny i węgierski bramkarz wrócił na ławkę rezerwowych. W pierwszym meczu finału Pucharu Króla bronił Platko. Mecz zakończył się remisem 1-1, głównie dzięki postawie węgierskiego bramkarza. Docenił to hiszpański poeta – Rafael Alberti, który napisał wiersz na cześć golkeapera Azulgrany. Drugie spotkanie zakończyło się wynikiem 1-1, ale odtąd w bramce stał Lorens. Na szczęście trzeci mecz przyniosło rozstrzygnięcie. 3-1 dla Barcy, a Platko mógł się czuć jednym z autorów sukcesu.
 
W 1928 r. powstała jedna z najlepszych lig świata – Primera División. Chętnych do zmagania się w nowych rozgrywkach było 10 drużyn, w tym oczywiście Barcelona. Początkowo między słupkami bramki Barcy stali Vidal i Uriach, ale już w 9. kolejce ich miejsce zajął Platko. W tym sezonie w La Liga rozegrał łącznie 9 spotkań. Blaugrana straciła w nich 4 bramki, a węgierski zawodnik walnie przyczynił się do zdobycia mistrzostwa Hiszpanii.
 
W kolejnym sezonie Węgier zagrał we wszystkich 10 spotkaniach o mistrzostwo Katalonii. 8 razy udało mu się zachować czyste konto, co bardzo pomogło w odzyskaniu utraconego na rzecz Espanyol, tytułu. Podczas ligowych potyczek Platko tylko siedmiokrotnie wybiegł na plac gry. Piłkarzom rywali udało się pokonać go 11-krotnie. W Copa del Rey Węgier nie zagrał nawet przez minutę. Platko nie widział większych szans na grę, nadszedł czas by opuścić Barcelonę. Zawodnik przeniósł się do jednego z najstarszych klubów świata – Recreativo Huelva (1889). W nowej drużynie Węgier znowu nie wytrwał zbyt długo. Brak sukcesów sprawił, że Platko postanowił zakończyć karierę piłkarską.
 
Rozbrat z piłką trwał bardzo krótko. Niemal od razu Węgier postanowił wrócić do futbolu i został członkiem sztabu trenerskiego francuskiej Bazyleii. Po roku miał pod opieką drugoligowca - FC Mulhouse. Drużyna ligowe zmagania zakończyła na 10 miejscu.
 
Jak łatwo się domyślić wkrótce Węgier był już trenerem innego klubu. Choć jego nowi podopieczni, Racing Club Roubaix dotarli aż do finału Pucharu Francji, Platko po raz kolejny postanowił zmienić otoczenie.
 
Kolejną drużynę, do której trafił, znał świetnie. Spędził tu bardzo wiele czasu jako zawodnik. Nowym wyzwaniem była Barca. W „Dumie Katalonii” zastąpił Jacka Demby’ego. Węgier nie zagrzał zbyt długo w Blaugranie. Spędził tu tylko jeden sezon 1934-1935. Choć zdobył Mistrzostwo Katalonii musiał odejść, bo nie spełnił pokładanych w nim nadziei – drużyna ukończyła rozgrywki ligowe dopiero na 6 miejscu, a z Copa del Rey odpadła po dwumeczu z Levante.
 
„Obieżyświat” nie opuścił Półwyspu Iberyjskiego. Udał się do Portugalii, by poprowadzić drużynę mistrza kraju - FC Porto. Niebawem nadeszła pora by znowu poszukać nowego pracodawcy. Tym razem z usług Węgra postanowili skorzystać działacze Cracovii. Z kolejnym klubem - szwajcarskim Roubaix, Platko nie wygrał żadnego trofeum. Podobnie z Arsenalem. Węgier przeniósł się szybko do Ameryki Południowej. Jeszcze w tym samym roku został trenerem Colo Colo, z którym zdobył mistrzostwo.
 
Zdążyliśmy już poznać jego zamiłowanie do zmian otoczenia, więc nikogo nie zdziwi, że w kolejnym sezonie Platko został szkoleniowcem River Plate (według niektórych źródeł z Ferencem i Césarem). Po roku wrócił do Colo Colo, z którym po raz drugi wygrał ligę chilijską (1941).
 
W tym samym rozpoczął pracę, jako trener reprezentacji Chile. Na tym stanowisku wytrwał do 1945 r. Jako, iż obowiązki selekcjonera nie pochłaniały mu całego czasu zdecydował się na równoległe prowadzenie innej drużyny. Oprócz kadry Chile Platko trenował też Magallanes, a później Wanderers.
 
Następnym klubem w karierze trenerskiej Platko jest po Boca Juniors (niektóre źródła podają, że prowadził je tak samo jak River Plate, do spółki z Ferencem i Césarem). W 1953 r. Węgier zdecydował się na powrót do Colo Colo, z którym po raz trzeci udało mu się zwyciężyć w lidze chilijskiej.
 
W sezonie 1955-1956 znowu zmienia klub i kontynent. Powraca na „stare śmieci”, by po raz drugi spróbować swych sił w Barcelonie. Drużynie nie udało się wywalczyć żadnego trofeum, ale za to ekipa ustanowiła rekord 10 zwycięstw w La Liga z rzędu. Dopiero pół wieku później udało się pobić to osiągnięcie. Barcelona zakończyła sezon na drugim miejscu, a w Pucharze Hiszpanii wyeliminował ją Espanyol. Platko musiał znowu opuścić Dumę Katalonii. Jego miejsce zajął Domènec Balmanya.
 
Platko nie był jedynym członkiem rodziny, który interesował się piłką. Wraz z nim, do Hiszpanii przyjechali jego bracia: Esteban i Carlos. Pierwszy z nich trenował Real Valladolid (1928-1931, 1934-1940), Granadę CF (1943-1945) i RCD Mallorca. Drugi prowadził Real Valladolid (1941-1943), Celtę Vigo (1944-1946), Gironę FC (1948-1949) i Sporting de Gijón.
 
Kariera zawodnicza
 
  • Węgry Vasas Budapeszt
  • Austria WAC Wiedeń: 1919
  • Węgry Vasas Budapeszt: 1920
  • Węgry MTK Budapeszt: 1921-1922. Mistrzostwo Węgier 1921/22
  • Hiszpania FC Barcelona: 1923-1930. Mistrzostwo Hiszpanii (1928/29), Superpuchar Hiszpanii (1924/25, 1925/26, 1927/28), Mistrzostwo Katalonii (1924/1925, 1925/1926, 1926/1927, 1927/1928, 1929/1930)
  • Hiszpania Recreativo Huelva: 1930-1931
  • Węgry 6 spotkań w reprezentacji Węgier (1917 - 1923)

Kariera trenerska

  • Szwajcaria Bazylea
  • Francja FC Mulhouse: 1932-1933
  • Francja Racing Club Roubaix: 1933-1934
  • Hiszpania FC Barcelona: 1934-1935. Mistrzostwo Katalonii
  • Portugalia FC Porto
  • Polska Cracovia
  • Francja Roubaix
  • Anglia Arsenal: 1939
  • Chile Colo Colo: 1939. Mistrzostwo ligi chilijskiej 1939
  • Argentyna Club Atlético River Plate: 1940
  • Chile Colo Colo: 1941. Mistrzostwo ligi chilijskiej 1941
  • Chile reprezentacja Chile: 1941-1945
  • Chile Magallanes: 1942
  • Chile Wanderers: 1942
  • Argentyna Boca Juniors: 1949
  • Chile Colo Colo: 1953 Mistrzostwo ligi chilijskiej 1953
  • Hiszpania FC Barcelona: 1955-1956

9. Patrick O’Connell (1935-1940)

Photo of Patrick O'Connell on the bench

Irlandczyk, był cenionym za charyzmę trenerem klubu piłkarskiego FC Barcelona w sezonie 1935-1940. W czasie gdy trenował Barcelonę wybuchła Hiszpańska wojna domowa.


10. Josep Planas (1940-1941)

Po zakończeniu kariery piłkarza został trenerem klubu piłkarskiego FC Barcelona w sezonie 1939-1940 i 1940-1941. Wprowadził nowe w tamtych czasach metody treningu oraz innowacyjną taktykę.


11. Ramón Guzmán (1941-1942)

Były piłkarz, trener klubu piłkarskiego FC Barcelona w 1941 roku. Został zwolniony w połowie sezonu z powodu słabych wyników sportowych.
 
Ramón Guzmán zmarł 1 kwietnia 1954 roku, w wyniku zawału po meczu piłkarskim weteranów.

12. Joan Josep Nogués (1942-1944)

Były hiszpański piłkarz i trener, reprezentant kraju. Grał na MŚ 1934.
 
Karierę piłkarską rozpoczął w klubie Real Saragossa. W klubie tym występował do 1930 roku. W 1930 roku przeszedł do słynnej FC Barcelony. W klubie tym 5 razy zdobywał mistrzostwo Katalonii w latach 1930, 1931, 1932, 1935 i 1936. W tym samym roku zakończył karierę piłkarską, aby w 1940 roku powrócić do tego klubu. W 1942 roku definitywnie zakończył karierę piłkarską.
 
Karierę reprezentacyjną rozpoczął podczas MŚ 1934, gdzie wystąpił w spotkaniu z reprezentacją Włoch. Był to jego jedyny występ w kadrze narodowej. Wystąpił także w 10 spotkaniach reprezentacji Katalonii, w której to strzelił 1 bramkę.
 
W 1941 roku zaczął trenować zespół FC Barcelony. Za Joana Josepa Noguésa klub przeszedł najdziwniejszy okres w swojej historii. Barcelona wygrała Puchar Hiszpanii, jednak groził jej spadek z pierwszej ligi. Barcelona szczęśliwie obroniła się przed relegacją. Do 1949 roku trenował zespół Gimnàstic Tarragona. Trenował także zespoły RCD Espanyol, Sporting Gijón i U.E. Lleida.

13. Josep Samitier (1944-1947)

Hiszpański piłkarz i trener piłkarski narodowości katalońskiej.
 
Samitier występował m.in. w FC Barcelona i Realu Madryt, trenował Atlético Madryt, OGC Nice (również jego były klub) i FC Barcelona, pracował jako skaut w FC Barcelona i Realu Madryt. 21 razy wystąpił w reprezentacji Hiszpanii.
 
W barwach Barcelony strzelił 326 goli i jest trzecim najskuteczniejszym strzelcem w historii klubu.

14. Enrique Fernández (1947–1950)

Były piłkarz urugwajski grający na pozycji napastnika. Grał w klubach Club Nacional de Football oraz FC Barcelona. Był także trenerem reprezentacji Urugwaju, Barcelony (w latach 1947-1950), Nacionalu (1950-1952) Realu Madryt (1953-1954), Realu Betis (1959).


15. Ferdinand Daučík (1950-1954)

Jako zawodnik grał dla 1. ČsŠK Bratysława (protoplasta Slovana) i Slavii Praga, z którą zdobył 4 tytuły mistrza Czechosłowacji. Z reprezentacją Czechosłowacji wystąpił na Mistrzostwach Świata w 1938 roku (3 mecze). W drużynie narodowej rozegrał 15 spotkań.
 
Po zakończeniu kariery piłkarskiej rozpoczął pracę jako trener. Kierował drużyną Slovana Bratysława i reprezentacji Czechosłowacji, ale większość kariery trenerskiej spędził w Hiszpanii, gdzie prowadził między innymi Barcelonę, Athletic (wówczas Atlético) Bilbao, Atlético Madryt, Sevillę czy Real Saragossa. Mógł pochwalić się 3-krotnym zwycięstwem w lidze hiszpańskiej - z Barceloną (1952, 1953) i Bilbao (1956) - oraz 6-krotnym zdobyciem Pucharu Hiszpanii - z Barceloną (1951, 1952, 1953), Bilbao (1955, 1956) i Saragossą (1966).

16. Sandro Puppo (1954-1955)

Photo of Enric Rabassa

Włoski piłkarz i trener. Karierę rozpoczął w Piacenzie Calcio, gdzie grał do 1939 roku. Wtedy przeszedł do Ambrosiany, a następnie 1939-1947 występował w SSC Venezia. Ostatnie dwa lata kariery spędził w AS Roma. Karierę zakończył w 1949 roku.
 
Po zakończeniu kariery Puppo został trenerem. Szkolił FC Barcelona w latach 1954 - 1955. Jego poprzednikiem był Fernando Daucik, a następcą Franz Platko. Trenował także Juventus, Beşiktaş Stambuł. Prowadził reprezentację Turcji na Mistrzostwach Świata 1954.

17. Domènec Balmanya (1956-1958)

Hiszpański piłkarz, a następnie trener.
 
Kluby jako piłkarz:
 
  • Girona FC (do 1935)
  • FC Barcelona (1935-1937)
  • FC Sète (1937-1941)
  • CF Barcelona (1941-1944)
  • Gimnàstic Tarragona (1944-1948)
  • UE Sant Andreu (1948-1949)
  • Gimnàstic Tarragona (1949-1950)
 
Kluby jako trener:
 
  • Gimnàstic Tarragona (1949-1952)
  • Girona FC (1952-1953)
  • Real Saragossa (1953-1954)
  • Real Oviedo (1954-1955)
  • CF Barcelona (1956-1958)
  • FC Sète (1958-1960)
  • Valencia CF (1960-1962)
  • Real Betis (1963-1964)
  • Málaga CF (1964-1965)
  • Atlético Madryt (1965-1966)
  • Repr. Hiszpanii (1966-1968)
  • Real Saragossa (1970-1971)
  • Cádiz CF (1972-1974)
  • UE Sant Andreu (197x-197x)

18. Helenio Herrera (1958-1960) (1980) (1980-1981)

Picture of Helenio Herrera being carried by his players

Argentyński piłkarz i trener piłkarski, nazywany "magiem futbolu".

Helenio Herrera urodził się w Argentynie, ale już w wieku 4 lat wraz z rodzicami przeniósł się do Casablanki w Maroku, gdzie wszyscy przyjęli obywatelstwo Francji.
 
Jako piłkarz grał na pozycji obrońcy w marokańskim klubie RC Casablanca, skąd w 1932 przeniósł się do francuskiego klubu CASG Paryż. Potem grał kolejno w: Stade Français, FCO Charleville, Excelsior Roubaix, Red Star Saint-Ouen, Stade Francais, EF Paris-Capitale, Puteaux, w którym rozpoczął karierę trenerską.
 
Po pracy trenerskiej z Puteaux i Club Francais, oraz reprezentacją Francji (1946-1948), z którymi nie odniósł wielkich sukcesów, Herrera przeniósł się do Hiszpanii, gdzie przez 6 lat trenował kolejno: Real Valladolid, Atlético Madryt, Deportivo La Coruna, Sevilla FC. w 1956 wyjechał na 2 lata do Portugalii, gdzie trenował CF Os Belenenses. W latach 1958-1960 trenował FC Barcelona, ale po konflikcie z jej największą gwiazdą Ladislao Kubalą, podał się do dymisji i przeniósł się do Interu Mediolan, z którym osiągnął swoje największe sukcesy trenerskie.
 
W Interze zaczął stosować taktykę zwaną Catenaccio (wł. rygiel, zasuwka). Polegało to oparciu taktyki przede wszystkim na obronie, w myśl motto Herrery: "jeśli nie stracimy bramki, nie przegramy meczu". Przez catenaccio przylgnęło do niego etykietka "grabarza futbolu", gdyż drużyny z Włoch zaczęły szybko naśladować taktykę Herrery, choć trzeba przyznać, że Inter pod jego wodzą prezentował całkiem widowiskowy styl gry, co zaowocowało sukcesami we Włoszech i w Europie. Równolegle z pracą w FC Barcelona i Interze, Herrera pracował z reprezentacją Hiszpanii (1959-1962), z którą gościł w Chorzowie w 1959 roku, na meczu w eliminacjach Pucharu Narodów. W latach 1966-1967 wspólnie z Ferruccio Valcareggim, prowadził reprezentację Włoch. Po konflikcie z kierownictwem Interu, Herrera przeniósł się w 1968 do AS Roma. Z tego okresu najbardziej pamiętają go kibice w Polsce, za sprawą meczów Romy z Górnikiem Zabrze w półfinale Pucharu Zdobywców Pucharów. Po okresie pracy w Romie, powrócił w 1973 roku do Interu, ale nie odniósł tam już sukcesów, co spowodowane było atakiem serca po którym wycofał się z pracy trenerskiej. Powrócił do niej jeszcze dwa razy w 1978 w Rimini i w 1979 w FC Barcelona. W 1981 ostatecznie wycofał się z pracy trenerskiej. Resztę życia spędził na emeryturze w Wenecji.
 
  • Atlético Madryt: Mistrzostwo Hiszpanii 1950, 1951
  • FC Barcelona: mistrzostwo Hiszpanii 1959, 1960
  • Puchar Hiszpanii 1959, 1981, Puchar Miast Targowych 1960
  • Inter Mediolan: Mistrzostwo Włoch 1963, 1965, 1966,
  • Puchar Mistrzów 1964, 1965, Puchar Interkontynentalny 1964, 1965
  • AS Roma: Puchar Włoch 1969

19. Ljubiša Broćić (1960-1961)

Serbski piłkarz i trener piłkarski.
 
Przez dwa sezony (1957/1958 - 1958/1959) pełnił funkcję szkoleniowca włoskiego klubu Juventus. Był siedemnastym w historii trenerem Zebr. Jego poprzednikiem był Sandro Puppo, a następcą Włoch Teobaldo Depetrini.
 
Był trenerem FC Barcelona. Klub objął z początkiem sezonu 1960-1961, ale już 12 stycznia 1961 roku, po remisie 2-2 z Athletic Bilbao został zdymisjonowany, a jego miejsce objął drugi trener Enrique Orizaola.

20. Enrique Orizaola (1961)

Hiszpański trener katalońskiej drużyny FC Barcelona w roku 1961. Jego poprzednikiem był Ljubiša Broćić, a następcą Lluis Miró.


21. Lluis Miró (1961)

Były piłkarz i trener hiszpański, Był bramkarzem. W trakcie kariery piłkarskiej rozegrał 50 meczów w barwach FC Barcelony.


22. Ladislao Kubala (1961-1963) (1980)

Piłkarz (łącznik, napastnik) i trener. Występował w trzech reprezentacjach: Czechosłowacji, Węgier i Hiszpanii.

Karierę piłkarską rozpoczynał w miejscowej drużynie Ganz. Następnie, w wieku 17 lat, przeszedł do Ferencvárosi TC. Potem wyjechał na Słowację, gdzie grał w Slovanie Bratysława. W latach 1946 - 1947 zagrał w reprezentacji Czechosłowacji 6 razy, strzelając 4 gole. W 1948 roku powrócił do ojczyzny, gdzie reprezentował barwy Vasasu. W tym roku wystąpił 3 razy w reprezentacji Węgier. Rok później uciekł do Włoch, gdzie próbował sił najpierw w zespole Pro Patria, później zaś w AC Milan. W tym samym roku węgierskia federacja piłkarska zdyskfalifikowała go na rok za zerwanie kontraktu i ucieczkę z kraju. Nie mogąc występować, zwiedził Amerykę Południową wraz z węgierskimi azylantami, co umożliwiło mu znalezienie się w Hiszpanii. Tam został graczem klubu FC Barcelona, który poprzez federację piłkarską przeciwstawił się nałożonej na niego dyskwalifikacji. W katalońskiej drużynie strzelił 194 bramki w 329 oficjalnych spotkaniach. Już w pierwszym sezonie w nowej drużynie Kubala, zdobywając 27 bramek, został wicekrólem strzelców. Więcej o jedną bramkę miał Pahiño, gracz Realu Madryt. Dwa lata później Kubala został jednak królem strzelców ligi, wyprzedził innego gracza Realu Madryt, Alfredo Di Stéfano. W październiku 1953 roku Kubala zagrał w meczu reprezentacji świata z Anglią (4:4), w którym zdobył dwie bramki. W latach 1953–1961 rozegrał 19 spotkań w reprezentacji Hiszpanii strzelając 11 bramek.
 
W latach 1969–1980 trenował reprezentację Hiszpanii. Dwukrotnie jako piłkarz grał przeciwko Polsce: w 1947 roku jako reprezentant Czechosłowacji (6:3 w Pradze, strzelił dwie bramki) i w 1959 roku jako reprezentant Hiszpanii (3:0 w Madrycie). Jego ojciec był pół Polakiem, pół Słowakiem.

23. Josep Gonzalvo (1963)

Były piłkarz hiszpański grający na pozycji obrońcy lub pomocnika, a po zakończeniu kariery trener katalońskiej drużyny FC Barcelona w latach 1962 - 1963. Jego poprzednikiem był Ladislao Kubala, a następcą Cesar Rodriguez.
 
Jako piłkarz Gonzalvo występował w takich klubach jak: SD Ceuta, CE Sabadell FC, FC Barcelona i Real Saragossa. 8-krotnie wystąpił w reprezentacji Hiszpanii. W 1950 roku był w jej kadrze na Mistrzostwach Świata w Brazylii, na których zajął z Hiszpanią 4. miejsce.

24. César Rodríguez (1963-1964)

Były piłkarz hiszpański, grający na pozycji środkowego napastnika.
 
Najlepszy okres w jego karierze przypada na lata gry w klubie FC Barcelona. Grał tam przez 17 lat - od 1939 do 1956, i zdobył 294 gole, plasując się na pozycji najbardziej bramkostrzelnego piłkarza w historii klubu z liczbą 232 goli. Rekord jego pobił Lionel Messi 57 lat późnej podczas meczu ligowego z Granadą.
 
Piłkarz rozpoczął karierę w wieku 19 lat w klubie Guerra Civil Española, a po roku, w 1940 roku przeniósł się do Frente de Juventudes León. Po rundzie jesiennej został sprzedany do klubu Granada CF, gdzie wraz z innymi piłkarzami pomógł klubowi z Segunda División awansować do Primera.
 
W barwach FC Barcelony zdobył 9 tytułów, i 15 trofeów. W sezonie 1948/1949, strzelił w lidze 28 bramek dla swojego klubu, i tym samym został królem strzelców tamtego sezonu.
 
W Reprezentacji Hiszpanii grał w latach 1945 - 1952, brał udział w 12 spotkaniach.

25. Vicenç Sasot (1964-1965)

Trener katalońskiej drużyny FC Barcelona w latach 1964 - 1965. Jego poprzednikiem był Cesar Rodriguez, a następcą Roque Olsen.


26. Roque Olsen (1965-1967)

Argentyński piłkarz i trener.
 
Karierę zawodniczą zaczynał w Club Atlético Tigre. Jego następnymi klubami były Racing Club, Real Madryt, z którym zdobył trzy mistrzostwa Hiszpanii, i Córdoba C.F, gdzie rozegrał ostatni mecz w 1957 i wkrótce został trenerem tej drużyny. Następnie trenował FC Barcelona, Sevilla FC, Real Saragossa i UD Las Palmas.

27. Salvador Artigas (1967-1969)

Photo of  Salvador Artigas

Trener katalońskiej drużyny FC Barcelona w latach 1967–1969. Jego poprzednikiem był Roque Olsen, a następcą Josep Seguer. W latach 1960-1967 trener Girondins Bordeaux.


28. Josep Seguer (1969)

Hiszpańki piłkarz i trener, czterokrotny reprezentant Hiszpanii. Jako zawodnik reprezentował barwy Barcelona i Betis, a następnie, już jako trener, prowadził oba te kluby.


29. Vic Buckingham (1969-1971)

Angielski piłkarz i trener piłkarski. Jako szkoleniowiec w Anglii prowadził West Bromwich Albion, Sheffield Wednesday i Fulham FC. W Ajaksie Amsterdam, w którym pracował dwukrotnie w latach 1959-61 i 1964-65, był jednym z pionierów koncepcji "futbolu totalnego" oraz odkrywcą talentu Johana Cruyffa. Później był trenerem Sevilli, a w latach 1969-1971 Barcelony, z którą w 1971 roku zdobył Puchar Hiszpanii.

Grał na pozycji defensywnego pomocnika. W barwach Tottenhamu Hotspur, w którym występował od 1935 do 1949 roku, rozegrał 230 meczów. Jako zawodnik "Spursów" w 1949 roku zakończył piłkarską karierę.

Pracę szkoleniową rozpoczynał w klubach Pegasus FC i Bradford FC.
 
  • 1952-59 - Anglia West Bromwich Albion
  • 1959-61 - Holandia Ajax Amsterdam
  • 1961-64 - Anglia Sheffield Wednesday
  • 1964-65 - Holandia Ajax Amsterdam
  • 1965-68 - Anglia Fulham FC
  • 1968-69 - Grecja Ethnikos Pireus
  • 1969-70 - Hiszpania Sevilla FC
  • 1970-71 - Hiszpania FC Barcelona
Sukcesy szkoleniowe
 
  • Puchar Anglii 1954 z West Bromwich Albion
  • mistrzostwo Holandii 1960 i Puchar Holandii 1961 z Ajaksem Amsterdam
  • wicemistrzostwo Hiszpanii 1971 i Puchar Hiszpanii 1971 z FC Barceloną

30. Rinus Michels (1971-1975) (1976-1978)

Holenderski piłkarz, trener piłkarski, twórca tzw. Futbolu Totalnego.

W latach 1946-1958 bronił barw Ajaxu Amsterdam w 257 meczach ligowych, strzelił 120 bramek. Zadebiutował w meczu z Ado den Haag w roku 1946 i już w pierwszym spotkaniu zaaplikował rywalom 5 bramek. Zaliczył także pięć spotkań w zespole narodowym. W 1947 i 1957 świętował z Ajaxem tytuły mistrza Holandii.
 
Po zakończeniu kariery zawodniczej zajął się pracą trenerską. Od 1965 prowadził Ajax, sięgając do 1971 po cztery tytuły mistrzowskie oraz trzy Puchary KNVB (odpowiednik Pucharu Ligi). W 1971 zdobył Puchar Europy, pokonując w finale ateński Panathinaikos w stosunku 2:0. Tym samym otworzył trzyletnią serię tryumfów na arenie międzynarodowej (w kolejnych sezonach zastąpił go Rumun Stefan Kovacs).
 
W czasie pracy w Amsterdamie opracował system, nazwany Futbolem Totalnym; wykorzystywał on maksymalnie możliwości wszystkich pozycji boiskowych, a także upowszechnił tzw. pułapkę ofsajdową.
 
W 1971 przeszedł do pracy z Barceloną. Po zdobyciu tytułu mistrzowskiego w ekstraklasie hiszpańskiej (1974) podjął się prowadzenia reprezentacji narodowej Holandii i dotarł z nią do finału mistrzostw świata w Niemczech. Ponownie prowadził zespół narodowy w latach 1984-1985, 1986-1988 i 1990-1992. Wykreował wiele gwiazd futbolu, m.in. Cruijffa, van Bastena, Gullita, Rijkaarda; z trzema ostatnimi sięgnął po mistrzostwo Europy w 1988.
 
Ze względu na zdecydowany styl pracy trenerskiej, a także częste porównywanie piłki do boiskowej wojny, nosił przydomek "Generała". W 1999 FIFA przyznała mu tytuł "Trenera Stulecia".

31. Hennes Weisweiler (1975-1976)

Niemiecki piłkarz, a następnie trener piłkarski. W swej karierze trenował Borussię Moenchengladbach a także FC Barcelona w latach 1975–1976 oraz Cosmos Nowy Jork.
 
Hennes Weisweiler z 11 trofeów, w tym 8 z niemieckimi zespołami, jest on jednym z najbardziej utytułowanych trenerów wszech czasów. W latach 1957–1970 na kolońskim AWF-ie był odpowiedzialny za szkolenie setek trenerów z całego świata. W 2005 roku ośrodek szkoleniowy dla trenerów w Kolonii został nazwany jego imieniem, Hennes-Weisweiler-Academy.
 
Weisweiler najbardziej znany stał się jako trener Borussii Mönchengladbach, z którym święcił swoje największe sukcesy: trzykrotnie tytuł mistrza Niemiec, Puchar Niemiec oraz Puchar UEFA oraz w FC Köln (w 1978 roku dublet: mistrz Niemiec, Puchar Niemiec).
 
Karierę trenerską rozpoczął jeszcze jako zawodnik w 1949 roku. Był grającym trenerem FC Köln w latach 1949–1952, kiedy zakończył karierę zawodniczą.
 
W 1955 roku, wrócił do klubu na kolejne trzy lata, kiedy w 1958 roku opuścił klub. Następnie, w tym samym roku przeniósł się do lokalnego rywala, Viktorii Kolonia, która pod jego wodzą grała drugiej i trzeciej lidze niemieckiej. Pracował w niej do 1964 roku.
 
W 1964 roku, został on mianowany trenerem Borussii Mönchengladbach, z którą święcił swoje największe sukcesy w karierze trenerskiej. Trzykrotnie wygrywał z Borussią Bundesligę w sezonach (1969/1970, 1970/1971 i 1974/1975), raz Puchar Niemiec w edycji 1972/1973 oraz zdobył pierwsze i jak na razie jedynie w historii tego klubu, europejskie trofeum: Puchar UEFA w sezonie 1974/1975.
 
Podczas pracy w Mönchengladbach odkrył wiele piłkarskich talentów, które później stały się gwiazdami niemieckiej, a nawet światowej piłki. Są to m.in. Günter Netzer, Berti Vogts, Jupp Heynckes, Rainer Bonhof, Allan Simonsen, Uli Stielike i wielu innych.
 
W 1975 roku, po dobrych wynikach w Mönchengladbach, Weisweiler został trenerem wielkiej FC Barcelony. Z powodu niezadowalających wyników zespołu Dumy Katalonii, w 1976 roku, po roku pracy w Barcelonie odszedł z klubu.
 
Następnie po prawie 20 latach, wrócił do swojego macierzystego klubu, FC Köln. Zdobył z nim po roku pracy w 1977 roku, Puchar Niemiec, a w następnym sezonie sięgnął po dublet: mistrz Niemiec i Puchar Niemiec.
 
W 1980 roku, po czterech latach pracy w Kolonii, został trenerem amerykańskiego klubu, naszpikowanymi gwiazdami New York Cosmos, który prowadził wraz z byłym bramkarzem reprezentacji Turcji Yasinem Özdenakiem. Z New York Cosmos wygrał najwyższe rozgrywki ligowe w USA, North American Soccer League (NASL).
 
W 1982 roku został trenerem szwajcarskiego Grasshoppers Zurych, z którym w sezonie 1982/1983 zdobył dublet: mistrzostwo i Puchar Szwajcarii. Niestety później się okazało, że to był ostatni sezon w życiu Hennesa Weisweilera.

32. Laureano Ruiz (1976)

Trener katalońskiej drużyny FC Barcelona w roku 1976. Jego poprzednikiem na tym stanowisku był Hennes Weisweiler, a następcą Rinus Michels.


33. Lucien Muller (1978-1979)

Francuski piłkarz i trener piłkarski. Jako zawodnik szesnaście razy wystąpił w reprezentacji Francji. W latach 1978-1979 był menedżerem FC Barcelony.


34. Joaquim Rifé (1979-1980)

Były piłkarz hiszpański grający na pozycji napastnika, a następnie trener piłkarski.

Piłkarską karierę rozpoczął w FC Barcelona, gdzie debiutował dnia 1 listopada 1964 roku, w meczu, w którym przeciwnikiem jego klubu był lokalny rywal - RCD Espanyol. Zdobył także Puchar Hiszpanii w sezonach: 1967/1968 i 1970/1971.
 
W reprezentacji Hiszpanii debiutował dnia 28 lutego 1968 roku, w meczu przeciwko Szwecji, wygranym przez Hiszpanię 2:1. Strzelił w tym spotkaniu także swojego jedynego gola w reprezentacji.
 
Karierę zakończył dnia 16 maja 1976 roku, po meczu przeciwko Sportingowi Gijón.
 
Rifé na stanowisku trenera FC Barcelona pracował przez dwa lata - od roku 1979 do 1980. Jego poprzednikiem na tym stanowisku był Lucien Muller, a następcą Helenio Herrera.

35. Udo Lattek (1981-1983)

Niemiecki piłkarz i trener. Obok Ottmara Hitzfelda najbardziej utytułowany trener w Niemczech.

Był pomocnikiem. Rozpoczynał karierę w SSV Marienheide, by następnie grać w Bayerze Leverkusen oraz VfR Wipperfürth. Kończył karierę piłkarską w VfL Osnabrück, gdzie w 70 meczach strzelił 34 bramki. W tym samym czasie kończył studia pedagogiczne w Münster. Od 1958 do 1959 uczył w renomowanym gimnazjum w Wipperfürth.

Wiosną 1965 roku dostał propozycję z niemieckiego związku piłki nożnej. Miał trenować młodzieżowe drużyny Niemiec i być asystentem Helmuta Schöna w pierwszej kadrze. Pracował tam przez 5 lat, by przenieść się 14 marca 1970 roku do Bayernu Monachium. W klubie z Bawarii spędził kolejne 5 lat, w czasie których zespół Bayernu stał się najsilniejszym klubem w Europie. Począwszy od 1970 roku Bayern z Udo Lattkiem jako trenerem zdobył 3 tytuły mistrza Niemiec (1972, 1973, 1974), Puchar Niemiec (1971 oraz wygrał Puchar Europejskich Mistrzów Krajowych, czyli poprzednik Ligi Mistrzów. W sezonie 1974/75 Bayern zajmował dopiero 14 pozycję w tabeli i uwielbianego przez kibiców Udo Lattka zastąpił Dettmar Cramer. Po półrocznej przerwie Udo przeszedł do zespołu, który wydarł Bayernowi prymat mistrza kraju - Borussii Mönchengladbach. Zastąpił w tym klubie innego wielkiego trenera, jedynego który w okresie 1972–1977 zdołał mu odebrać tytuł mistrza Niemiec, czyli Hansa Weisweilera. Z Borussią zdobył kolejne 2 tytuły mistrzowskie (1976, 1977), dotarł do finału Pucharu Europejskich Mistrzow Krajowych i zdobył Puchar UEFA. Po tym paśmie sukcesów odszedł w 1979 roku do innego klubu z Westfalii - Borussii Dortmund. Mając pod wodzą takich piłkarzy jak Manfred Burgsmüller czy Eike Immel zajął z BVB najpierw 6 a później 7 miejsce w lidze i odszedł do katalońskiego giganta FC Barcelony. W lidze hiszpańskiej Lattkowi nie powiodło się, jednakże i tak zdołał wygrać z Barceloną Puchar Zdobywców Pucharów w 1982. Tym samym jako jedyny trener obok Giovanniego Trapattoniego zdobył wszystkie trzy najważniejsze europejskie trofea. Po hiszpańskiej przygodzie powrócił do Bayernu, gdzie pracował przez kolejne 4 sezony. Znów powtórzył sukcesy - 2 puchary Niemiec, finał Pucharu Europejskich Mistrzów Krajowych, 3 tytuły mistrza Niemiec. Później był dyrektorem sportowym 1. FC Köln, lecz 3 września 1991 zrezygnował z tej funkcji. Powrócił na krótko na posadę trenera Schalke Gelsenkirchen, jednak po półrocznej pracy wycofał się z pracy trenerskiej. Ostatni raz zasiadał na ławce trenerskiej w kwietniu i maju 2000 roku, gdy uratował Borussię Dortmund przed spadkiem przejmując ją na 4 kolejki przed końcem sezonu.
 
Po zakończeniu kariery trenerskiej został ekspertem w telewizji DSF.
 
Sukcesy:
 
Liga Mistrzów:
 
  • Zwycięzca: z Bayernem Monachium (1974).
  • Finalista: z Borussią Mönchengladbach (1977) oraz z Bayernem Monachium (1987).
 
Puchar UEFA:
 
  • Zwycięzca: z Borussią Mönchengladbach (1979)
 
Puchar Zdobywców Pucharów:
 
  • Zwycięzca: z FC Barceloną (1982)
 
Puchar Niemiec:
 
  • Zwycięzca: z Bayernem Monachium(1971, 1984, 1986).
  • Finalista: z Bayernem Monachium(1985).
 
Bundesliga:
 
  • Mistrzostwo: z Bayernem Monachium(1972, 1973, 1974, 1985, 1986, 1987), z Borussią Mönchengladbach (1976, 1977).
  • Wicemistrzostwo: z Bayernem Monachium (1970, 1971) oraz z Borussią Mönchengladbach (1978).
 
Liga Mistrzów:
 
  • Zwycięzca: z Bayernem Monachium (1974).
  • Finalista: z Borussią Mönchengladbach (1977) oraz z Bayernem Monachium (1987).
 
Puchar UEFA:
 
  • Zwycięzca: z Borussią Mönchengladbach (1979)
  • Puchar Zdobywców Pucharów:
 
  • Zwycięzca: z FC Barceloną (1982)
 
Puchar Niemiec:
 
  • Zwycięzca: z Bayernem Monachium(1971, 1984, 1986).
  • Finalista: z Bayernem Monachium(1985).
 
Bundesliga:
 
  • Mistrzostwo: z Bayernem Monachium(1972, 1973, 1974, 1985, 1986, 1987), z Borussią Mönchengladbach (1976, 1977).
  • Wicemistrzostwo: z Bayernem Monachium (1970, 1971) oraz z Borussią Mönchengladbach (1978).

36. Josep Lluis Romero (1983)

Photo of José Luis Romero

Trener katalońskiej drużyny FC Barcelona w roku 1983. Był jednym z najkrócej urzędujących trenerów. Przed nim na tym stanowisku był Udo Lattek. Następcą Romero był Cesar Luis Menotti.


37. César Luis Menotti (1983-1984)

Argentyński piłkarz i trener piłkarski.

Menotti dorastał w Rosario, gdzie rozpoczął swoją karierę w miejscowym klubie Rosario Central. Grał też w brazylijskim FC Santos razem z Pelé, a także w w reprezentacji Argentyny. Po zakończeniu kariery piłkarskiej zaprzyjaźnił się z trenerem reprezentacji Miguelem Gitano Juárezem, z którym pojechał na Mistrzostwa Świata do Meksyku w 1970. Postanowił wtedy, że zostanie trenerem.

Pierwszym poważnym sukcesem było wygranie ligi argentyńskiej z Huracánem w 1973. Po nieudanych Mistrzostwach Świata w 1974 został mianowany trenerem reprezentacji Argentyny. Jego głównym zadaniem było zdobycie mistrzostwa, wykonał je z nawiązką. W 1982 Argentyna odpadła w drugiej rundzie, co było równoznaczne z dymisją Menottiego. W tym samym roku został trenerem FC Barcelona, zastając w klubie swojego rodaka Diego Maradonę. Maradona został najpierw brutalnie sfaulowany w meczu ligowym, a później zachorował na żółtaczkę, a jedynym osiągnięciem klubu był Puchar Króla. Menotti odszedł z Barcelony w 1984.
 
Od tamtej pory Menotti trenował ze zmiennym szczęściem Boca Juniors Buenos Aires, River Plate Buenos Aires, Independiente, a także Sampdorię Genua.

38. Terry Venables (1984-1987)

Photo of Terry Venables

Angielski piłkarz i trener piłkarski. W połowie lat 80. został szkoleniowcem Barcelony i przyczynił się do wyciągnięcia Katalończyków z trwającego blisko dekadę kryzysu sportowego. Od 1993 do 1996 roku był selekcjonerem reprezentacji Anglii, z którą na Mistrzostwach Europy 1996 zdobył brązowy medal. Mniej udana okazała się późniejsza przygoda z Leeds United. Przez jakiś czas wspierał rozwój futbolu w Australii, a w sierpnia 2006 roku powrócił do pracy z reprezentacją Anglii, tym razem w roli asystenta Steve'a McClarena.

Pracę szkoleniową rozpoczynał w trzecioligowym Crystal Palace, z którym w ciągu trzech lat awansował do pierwszej ligi. W 1980 roku odszedł do Queens Park Rangers. Rangersów, grających wówczas w drugiej lidze, najpierw doprowadził do finału Pucharu Anglii, w którym przegrali z Tottenhamem Hotspur, a sezon później wprowadził do ekstraklasy. Wkrótce zespół po zajęciu piątego miejsca w tabeli, wystąpił w Pucharze UEFA.
 
W 1984 roku pojawiła się propozycja od przeżywającego kryzys FC Barcelona. Venables pracował w klubie ze stolicy Katalonii przez trzy sezony. Już w pierwszym odzyskał utracone jedenaście lat wcześniej mistrzostwo Hiszpanii, a w następnym z drużyną, w której barwach nie grało wówczas wielu znanych zawodników, awansował do finału Pucharu Mistrzów. 7 maja 1986 roku na stadionie w Sevilli Barca przegrała ze Steauą Bukareszt po rzutach karnych (0:0, k. 0:2), a bohaterem tamtego meczu był rumuński bramkarz Helmuth Duckadam, który obronił wszystkie cztery jedenastki wykonywane przez Katalończyków. Anglik został zwolniony w połowie 1987 roku, kiedy Barcelona straciła szansę na mistrzostwo kraju.
 
W październiku tego roku objął stanowisko managera Tottenhamu Hotspur. Zakres obowiązków Venablesa był znacznie większy niż innych trenerów w innych zespołach, wielu dziennikarzy zarzucały mu niegospodarność i kilka finansowych wpadek z tego okresu. Sukcesem sportowym szkoleniowca było zdobycie w 1991 roku Pucharu Anglii i zajęcie rok wcześniej trzeciego miejsca w lidze.
 
Po porażce w eliminacjach do Mistrzostw Świata 1994 w październiku 1993 roku ze stanowiska trenera kadry zrezygnował Graham Taylor. Na jego następcę kilka dni później wybrano Venablesa, którego nadrzędnym celem było przygotowanie zespołu do Mistrzostw Europy 1996. Turniej odbywał się w Anglii, więc reprezentacja nie musiała rozgrywać meczów kwalifikacyjnych. Po otrzymaniu nominacji na selekcjonera wyszły na jaw niejasności finansowe z czasów jego pracy w Tottenhamie, część opinii publicznej domagała się natychmiastowego zwolnienia szkoleniowca. Szefowie Angielskiej Federacji Piłkarskiej nie zmienili jednak swojej decyzji. Na Euro 1996 Anglicy grali skutecznie i efektownie, kibice do dziś chętnie wspominają grupowe zwycięstwa nad Szkocją (2:0) i przede wszystkim nad Holandią (4:1). W ćwierćfinale Synowie Albionu pokonali po rzutach karnych Hiszpanię, a w meczu półfinałowych, także po serii jedenastek, ulegli przyszłym triumfatorom Niemcom. Po turnieju Venables, zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami, podał się do dymisji.
 
Po epizodzie w Portsmouth, gdzie przez kilka miesięcy pełnił obowiązki dyrektora sportowego, został selekcjonerem reprezentacji Australii, walczącej o awans do Mundialu 1998. Ostatecznie batalię o mistrzostwa Australijczycy przegrali w barażach z Iranem.
 
Później pracował ponownie w Crystal Palace, Middlesbrough FC, który wraz z Bryanem Robsonem uratował przed degradacją z ekstraklasy, a w lipcu 2002 roku został trenerem Leeds United. Po ośmiu miesiącach pracy szkoleniowca zdymisjonowano. W ciągu tego czasu klub przegrał większość meczów ligowych, odpadł z rozgrywek o Puchar Anglii, Puchar Ligi (z obu został wyeliminowany przez pierwszoligowy Sheffield United F.C.) oraz Puchar UEFA (porażka z hiszpańską Málagą), a najlepsi piłkarze – Rio Ferdinand, Robbie Keane, Lee Bowyer, Olivier Dacourt, Robbie Fowler i kapitan Dominic Matteo, skłóceni z trenerem, przeszli do innych klubów. Venables zostawił Leeds na szesnastym miejscu w tabeli.
 
Od 2003 do połowy 2006 roku mieszkał i pracował w Australii, gdzie przyczynił się do powstania profesjonalnych rozgrywek ligowych, a także do rozwoju piłki nożnej w tym kraju, na co przykładem był awans reprezentacji prowadzonej przez Guusa Hiddinka do Mundialu 2006 oraz przejście z najsłabszej konfederacji kontynentalnej OFC do nieco silniejszej AFC, której Australia stała się członkiem 1 stycznia 2006 roku. Od 1 sierpnia 2006 roku był asystentem selekcjonera reprezentacji Anglii Steve'a McClarena. Stracił pracę w listopadzie 2007 po przegranych przez Anglię eliminacjach do Euro 2008.
 
Sukcesy szkoleniowe:
 
  • awans do II ligi w sezonie 1976-77 oraz awans do ekstraklasy w sezonie 1978-79 z Crystal Palace
  • awans do ekstraklasy w sezonie 1982-83 oraz finał Pucharu Anglii 1982 z Queens Park Rangers
  • mistrzostwo Hiszpanii 1985, wicemistrzostwo Hiszpanii 1986 i 1987 oraz finał Pucharu Mistrzów 1986 z Barceloną
  • Puchar Anglii 1991 i półfinał Pucharu Anglii 1993 z Tottenhamem
  • brązowy medal Mistrzostw Europy 1996 z reprezentacją Anglii
  • awans do barażów do Mistrzostw Świata 1998 z reprezentacją Australii

39. Luis Aragonés (1987-1988)

Hiszpański trener piłkarski, wcześniej piłkarz. Na przełomie lat 60. i 70. był jednym z najlepszych zawodników Atlético Madryt, który w tamtym okresie osiągał swoje największe sukcesy. Po zakończeniu kariery sportowej sześciokrotnie prowadził klub z Madrytu, zdobywając z nim wszystkie najważniejsze laury w lidze hiszpańskiej. Od lipca 2004 był selekcjonerem reprezentacji Hiszpanii, którą doprowadził do 1/8 finału Mistrzostw Świata 2006 oraz do zwycięstwa w Mistrzostwach Europy 2008. Ostatnim klubem Aragonésa, który prowadził jako trener był turecki Fenerbahçe.

Mimo iż w ciągu ponad trzydziestoletniej kariery szkoleniowej prowadził osiem różnych zespołów z Primera División, najbardziej znany jest z pracy w Atlético Madryt. Pracował w tym klubie sześciokrotnie, zdobywając z nim wszystkie najważniejsze krajowe laury. Ponadto w 1986 doprowadził go do pierwszego od 1974 finału europejskich pucharów (porażka 0:3 z Dynamem Kijów w Pucharze Zdobywców Pucharów), a w 2002, po dwuletniej przerwie, wprowadził ponownie do pierwszej ligi.
 
Był także trenerem FC Barcelona, z którym triumfował w rozgrywkach o Puchar Hiszpanii, trzykrotnie Realu Betis, Espanyolu Barcelona, Sevilli, Valencii, Realu Oviedo i ostatnio dwa razy Mallorki.
 
Po Euro 2004 66-letni Aragonés zastąpił Iñakiego Sáeza na stanowisku selekcjonera reprezentacji Hiszpanii. Mimo iż do Mundialu 2006 drużyna awansowała dopiero po barażach (5:1 i 1:1 ze Słowacją), to od czasu mistrzostw Europy do 27 czerwca 2006 nie zanotowała porażki. Pierwszą przegraną w roli selekcjonera Aragones zaliczył w drugiej rundzie mistrzostw świata, kiedy jego drużyna uległa 1:3 Francji i odpadła z turnieju. Do tego meczu jego bilans przedstawiał się następująco: 24 mecze, 16 zwycięstw – 8 remisów – 0 porażek.
 
Aragonés wprowadził do drużyny szereg młodych zawodników (m.in. Davida Villę, Sergio Ramosa, Cesca Fàbregasa i Andrés Iniesta). Za jego kadencji z drużyną narodową pożegnał się natomiast Raúl, odsunięty od kadry po przegranym 2:3 meczu eliminacji Euro 2008 z Irlandią Północną, rozegranym we wrześniu 2006.
 
W 2008 Aragonés doprowadził reprezentację Hiszpanii do zwycięstwa w Mistrzostwach Europy. W finałowym meczu Hiszpanie pokonali 1:0 Niemców. Zwycięstwo drużyny Aragonésa jest pierwszym zwycięstwem hiszpańskiej kadry narodowej w rozgrywkach międzynarodowych seniorów od czasu wygranej w Mistrzostwach Europy w 1964
 
W sezonie 2008/2009 był trenerem tureckiego klubu Fenerbahçe. Po meczu w finale Pucharu Turcji 13 maja 2009 roku z Besiktasem przegranym 2:4 przez Fenerbahçe, trener został zwolniony przez prezesa klubu. Jako przyczynę prezes podał niekorzystny wynik w finale i niesatysfakcjonującą grę w lidze.
 
Sukcesy trenerskie:
 
  • mistrzostwo Hiszpanii 1977, wicemistrzostwo Hiszpanii 1985, Puchar Hiszpanii 1976, 1985 i 1992, finał Pucharu Hiszpanii 1975 i 1987, Superpuchar Hiszpanii 1985, finał Pucharu Zdobywców Pucharów 1986 oraz awans do Primera División w sezonie 2001/2002 z Atlético Madryt
  • Puchar Hiszpanii 1988 z FC Barcelona
  • wicemistrzostwo Hiszpanii 1996 z Valencią
  • 1/8 finału Mistrzostw Świata 2006 z reprezentacją Hiszpanii
  • Mistrzostwo Europy 2008 z reprezentacją Hiszpanii

40. Johan Cruijff (1988-1991) (1991-1996)

Holenderski piłkarz, a następnie trener piłkarski. Jeden z najwybitniejszych zawodników w historii futbolu, trzykrotny zdobywca Złotej Piłki (1971, 1973, 1974), największe sukcesy odnosił jako zawodnik Ajaksu Amsterdam, FC Barcelony i reprezentacji Holandii. Jako szkoleniowiec twórca drużyny FC Barcelona nazywanej Dream Teamem. Poza Holandią jego nazwisko zapisywane jest często jako Cruyff.

Ajax
 
Po zakończeniu kariery zawodniczej Holender szybko powrócił do futbolu. Na początku rozpoczął pracę w Ajaksie na stanowisku dyrektora technicznego (trenerem był Leo Beenhakker), a rok później, w 1985 objął funkcję szkoleniowca pierwszej drużyny. Ajax pod jego wodzą zdobył dwa razy Puchar Holandii, i odniósł sukcesy na arenie europejskiej: w 1987 roku drużyna w której grali m.in. van Basten i Bergkamp zdobyła Puchar Zdobywców Pucharów (w finale 1:0 z Lokomotivem Lipsk), a rok później dotarła do finału tych rozgrywek (1:2 z KV Mechelen). Van Basten o swoich relacjach z Cruijffem zarówno jako piłkarzem jak i trenerem, powiedział Szczególnie cenne były jego wskazówki odnośnie taktyki. Uzmysłowił mi jak powinienem postępować na boisku, jak się ustawiać. Podzielam jego zdanie, że futbol to nie tylko instynkt i przeczucie. Nietuzinkowi piłkarze to tacy, którzy myślą na boisku. Niektórzy twierdzą, że cieniem na ich relacje kładzie się rzekome ignorowanie przez trenera kłopotów z kostką prawej nogi napastnika. Dennis Bergkamp pytany o wpływ najlepszego holenderskiego piłkarza na swoją karierę, stwierdził Gdy miałem 12 lat, zacząłem trenować 3 razy w tygodniu. Wtedy grał jeszcze Johan Cruyff. Kiedy trafiłem do pierwszego zespołu, Cruyff był już jego trenerem. Miał na mnie wielki wpływ, zawsze pomagał młodym zawodnikom piąć się do góry.
 
W 1987 szkoleniowiec pokłócił się z jednym z najlepszych piłkarzy drużyny, Frankiem Rijkaardem, który po awanturze na treningu powiedział dziennikarzom, że nigdy nie zagra w Ajaksie prowadzonym przez Cruijffa. Holenderski pomocnik został w lutym 1988 wypożyczony do Realu Saragossa, a po udanych dla niego mistrzostwach Europy, trafił do A.C. Milan. Pomimo tego wydarzenia, Cruijff rekomendował Rijkaarda na stanowisko selekcjonera reprezentacji Holandii, a potem trenera FC Barcelona i należał do grona jego obrońców na tym stanowisku.
 
Barcelona
 
Największe sukcesy jako trener Cruijff odniósł w Barcelonie. Prowadził drużynę Blaugrany w 306 spotkaniach La Liga, z czego 183 okazało się zwycięskich, 69 zakończyło się remisem a 54 porażką.
 
Z Barceloną, El Flaco zaczął pracować w roku 1988, po osłabieniu klubu skandalem Hesperia Mutiny, kiedy to zawodnicy zażądali dymisji zarządu. Drugim trenerem został partner Cruijffa z boiska - Carles Rexach, który wcześniej przez rok był asystentem Luisa Aragonésa. Holender od początku wprowadził ofensywny styl, a wzorem Ajaxu nową taktykę wprowadzono również do drużyn rezerwowych, aby ułatwić adaptacje młodym graczom w pierwszej drużynie.
 
W pierwszym roku pracy Holender poprowadził drużynę do zwycięstwa w Pucharze Zdobywców Pucharów, w którego finale w Bernie Katalończycy pokonali Sampdorię Genua 2-0 po golach Julio Salinasa i Lopeza Rekarte. Duży wkład w sukcesy mieli sprowadzeni przez Holendra piłkarze, m.in. José Mari Bakero, Aitor Begiristain, Eusebio Sacristán i Salinas. W dwumeczu o Superpuchar Europy Blaugrana przegrała z Milanem (1-1 i 0-1).
 
Holender przeprowadził kilka ryzykownych transferów - m.in. w 1989 kupił Michaela Laudrupa, który nie poradził sobie we Włoszech, a rok później młodego Bułgara z CSKA Sofia - Christo Stoiczkowa, który kosztował 4,5 mln dolarów. Obaj piłkarze stali się w Katalonii gwiazdami pierwszej wielkości.
 
W 1990 po zwycięstwie z Realem Madryt 2-0 drużyna z Katalonii sięgnęła po Puchar Króla.
 
27 stycznia 1991 roku, odkryto zmiany w organizmie Cruijffa, spowodowane paleniem 20 papierosów dziennie. Piłka dała mi wszystko, ale niewiele brakowało, żeby to wszystko zabrały mi papierosy - powiedział potem w namawiającej do rzucenia palenia reklamie. W telewizyjnym spocie Holender żonglował paczką i kopnął ją w dal. Od momentu operacji, dla rozładowania stresu w czasie meczów trener używał lizaków Chupa Chups lub nasion słonecznika. El Salvador jak jest nazywany na Camp Nou Cruijff wrócił na ławkę trenerską i poprowadził klub do największych sukcesów w historii.
 
Barca zdobyło mistrzostwo w 1991, a w rotterdamskim finale Pucharu Zdobywców Pucharów przegrała z Manchesterem United 1-2.
 
W 1992 Barcelona obroniła tytuł w ostatniej kolejce, kiedy CD Tenerife wygrało u siebie z Realem Madryt.
 
W 1992 Barcelona sięgnęła po raz pierwszy po Puchar Europy. Finał miał miejsce na stadionie Wembley i zakończył się wygraną z Sampdorią Genua 1:0, a jedyną bramkę strzelił w dogrywce Ronald Koeman. Czołowe role w zespole odgrywali wtedy m.in. Christo Stoiczkow, Michael Laudrup, Ronald Koeman, José Mari Bakero, Aitor Begiristain, Josep Guardiola, Albert Ferrer, Sergi, Guillermo Amor, Miguel Ángel Nadal i Eusebio Sacristán. Podczas fiesty w Barcelonie trener publicznie ogłosił: Macie pierwszy tytuł, następne są w drodze, ale jak się potem okazało, nie był w stanie spełnić tej obietnicy. Szczęście kibiców po zdobyciu po raz pierwszy europejskiego prymatu było ogromne. Przewodniczący Generalitatu, Jordi Pujol powiedział To historyczny dzień dla każdego Katalończyka.
 
Dzięki tryumfowi na Wembley, Cruijff stał się trzecim piłkarzem, który zdobył Puchar Europy jako zawodnik i jako trener (po Miguelu Munozie i Giovannim Trapattonim), a Barca trzecim klubem po Juventusie Turyn i Ajaksie Amsterdam, który zdobył wszystkie trzy europejskie puchary.
 
13 grudnia 1992 w Tokio Duma Katalonii przegrała z São Paulo FC w meczu o Puchar Interkontynentalny. W dwumeczu o Superpuchar Europy Katalończycy pokonali Werderem Brema (1:1 na wyjeździe i 2:1 u siebie), a decydującego gola strzelił Stoiczkow.
 
W sezonie 1992/1993 piłkarze Blaugrany ponownie wygrali rozgrywki ligowe w ostatniej kolejce. Bezpośredni rywal - Deportivo - nie wygrało ostatniego meczu, a przy stanie remisowym, w końcówce meczu rzutu karnego nie wykorzystał Miroslav Đukić.
 
W letnim okienku transferowym w 1993 Holender sprowadził Romário z PSV Eindhoven. Cruijff uzasadniał ten transfer mówiąc, że dopiero gdy Stoiczkow będzie miał godnego siebie konkurenta do gry w ataku, to zacznie grać na 100%. Stoiczkow odpowiedział To głupota kupować czwartego obcokrajowca. A jeśli już kierownictwo klubu tak chce, powinno sprowadzić do Barcelony mojego rodaka Lubo Penewa. Ile kosztował Brazylijczyk? 600 mln peset? Dodam 200 mln z własnych oszczędności i kupmy Lubo. Ostatecznie Romario został najlepszym przyjacielem Stoiczkowa w Barcelonie, a w debiutanckim sezonie strzelił 30 bramek, które wcześniej obiecał kibicom.
 
Zgodnie z obowiązującymi wtedy w Hiszpanii przepisami, na boisku mogło występować tylko trzech obcokrajowców. Brazylijczyk oraz Ronald Koeman grali regularnie, a wobec Stoiczkowa i Michaela Laudrupa Johan Cruijff stosował rotację. Z biegiem czasu coraz częściej na boisku pojawiał się Bułgar, a po sezonie Duńczyk odszedł do Realu Madryt.
 
Mistrzostwo w 1994 było czwartym z rzędu, ale cieniem na postawę drużyny położył się finał Ligi Mistrzów w Atenach, gdzie Barca przegrała z Milanem 0:4.
 
Po znakomitych występach na mundialu w USA Romario, Stoiczkowa i Hagiego oraz czwartym mistrzostwie z rzędu, grająca efektowny futbol Barcelona była faworytem we wszystkich rozgrywkach. Ostatnie dwa sezony na ławce trenerskiej nie były jednak tak udane jak poprzednie, choć wielu kibiców wciąż mówiło o nim Intocable (Nietykalny).
 
W marcu 1995 po przegranej z PSG w ćwierćfinale Pucharu Europy trenera publicznie skrytykował Stoiczkow mówiąc, że Holender pozbył się najlepszych zawodników - Romario, Laudrupa i Zubizarrety, a zastąpili ich fatalnie grający Lopetegui i Busquets. Bułgar stwierdził także, że trener foruje syna Jordiego, który nie jest gotowy do gry w pierwszym składzie. Holender wymógł na zarządzie Barcelony 15-dniową dyskwalifikację napastnika, który po sezonie odszedł do Parmy.
 
Barca nie zdobyła żadnego trofeum, a w ostatnim sezonie drużynie groziło, że po raz pierwszy w historii nie zakwalifikuje się do europejskich pucharów. Decydującą bramkę strzelił na San Mamés Jordi Cruijff i drużynie udało się awansować do Pucharu UEFA. Konflikt trenera z zarządem klubu sięgnął apogeum i ten pierwszy opuścił klub.
 
Cruijff odchodząc w 1996 z drużyny Dumy Katalonii był skonfliktowany z prezydentem Josepem Lluísem Núñezem, czego wynikiem był podział kibiców na grupy: cruyffistas i nuñistas.
 
Także jako trener Cruyff był karany za obraźliwe wypowiedzi wobec sędziów. Za obrazę sędziego w październiku 1995 w meczu z Valencią został ukarany grzywną i przez przez kolejnych 5 spotkań swoich zawodników musiał obserwować z trybun.
 
Propozycje pracy
 
Cruijff konsekwentnie odrzucał kolejne oferty pracy jako trener. W 1996 media spekulowały o podjęciu przez Holendra pracy w Arsenalu Londyn, ale ostatecznie szkoleniowcem tej drużyny został Arsène Wenger. Wyjaśniając odrzucenie oferty Athleticu Bilbao w 2001 roku powiedział Odmawiam, bo mam inną wizję prowadzenia klubu niż te, które mi przedstawiano. Wiem, czego chcę, i nie zgodzę się na żaden kompromis. Poza tym bardzo mi się podoba życie, które teraz prowadzę.
 
Cruijff nigdy nie został selekcjonerem reprezentacji Holandii, choć kilkakrotnie był bliski objęcia tej funkcji. Na 10 tygodni przed MŚ we Włoszech z powodu konfliktu z zawodnikami odwołany został trener Thijs Libregts. Pomimo, że Boski Johan był wymieniany wśród faworytów do zajęcia jego stanowiska, to Rinus Michels zdecydował, że bardziej odpowiednią osobą był Leo Beenhakker. Po nieudanych dla Holendrów mistrzostwach, Cruijff ponownie chciał zostać selekcjonerem, zastrzegając jednak, że z powodu kontraktu z Barçą, funkcję będzie mógł objąć dopiero krótko przed Mistrzostwami Europy w 1992 roku. Rinus Michels ponownie odrzucił jego ofertę i ostatecznie sam został trenerem Oranjes.
 
Przed kolejnym wielkim turniejem, KNVB ustalił, że Dick Advocaat doprowadzi reprezentację do MŚ w USA, a przed imprezą jego miejsce zajmie Cruijff. Jednak negocjacje w sprawie objęcia przez niego posady selekcjonera zakończyły się niepowodzeniem. Prasa informowała o braku zgody na takie rozwiązanie dyrektora technicznego Michelsa oraz względy finansowe. Sam trener twierdzi, że kluczowa była sprawa sponsora reprezentacji z którym nie chciał mieć do czynienia.
 
Natomiast 2004 roku, przed mistrzostwami Europy w Portugalii, Cruijff odrzucił propozycję zostania selekcjonerem, rekomendując do tej funkcji parę młodych trenerów Franka Rijkaarda i Marco van Bastena.
 
W 2005 Holender był blisko objęcia funkcji selekcjonera reprezentacji Katalonii, która rozgrywa tylko mecze towarzyskie, zazwyczaj jeden rocznie. Ostatecznie na powrót na ławkę trenerską nie zgodziła się jego żona Danny Coster, mówiąc, że ze względu na swój stan zdrowia nie powinien narażać się na stres.
 
W lutym 2008 media podały, że były trener zostanie dyrektorem technicznym Ajaksu i będzie budował zespół razem z nowym szkoleniowcem Marco van Bastenem. 2 tygodnie później Cruijff ogłosił w oświadczeniu, że do współpracy nie dojdzie: Są profesjonalne różnice opinii. Nie ma konfliktu personalnego, ponieważ ja chciałem tylko przywrócić poprzedni poziom pracy wydziału szkolenia młodzieży.(...) Potrzebne są drastyczne metody działania. Stworzyłem klarowny plan, ale moja wizja zreformowania klubu nie jest podzielana przez tych, którzy powinni ją wykonywać.
 
Styl pracy
 
Swoje metody trenerskie przedstawił w następujący sposób: "W piłce nożnej sprawa jest prosta. Albo jesteś na czas, albo spóźniasz się o ułamek sekundy. Jeśli się spóźniasz, musisz zrobić wszystko, by następnym razem być na czas. Piłkarze zawsze mają wiele wytłumaczeń: 'Ach, ja myślałem to.', 'Nie wiedziałem, że...' albo 'było po prostu odrobinę za późno, żeby biec do piłki'. Sam byłem długo piłkarzem, więc nie muszą mi niczego tłumaczyć. Bardzo często sam wymyślałem takie usprawiedliwienia. Znam je wszystkie. Tłumaczenia się nie liczą. Po co powtarzać:, 'Dlaczego się spóźniłeś? Czy nie widziałeś...?' Albo 'Może byłeś za daleko, żeby dostrzec...?'. Piłka nożna to sport pomyłek. Jeśli piłka odskoczy od nogi, to nie błąd. Błąd popełnia ten, kto podbiega za późno. Ja potrafię wyłapać szczegóły, a ostatecznie właśnie szczegóły decydują o tym, czy ktoś się spóźni do piłki, czy nie. Gdziekolwiek pójdę, zawsze będę propagował futbol ofensywny, bez względu na sprzeciwy powiedział Holender.
 
Cruijff rozkazywał, a piłkarz musiał słuchać bez słowa. Na treningach często potrafił obrażać piłkarzy. Jednak jego wizja gry była wspaniała powiedział o pracy Holendra w Ajaksie Amsterdam Ronald Koeman, który był także jednym z filarów Barcelony.
 
Christo Stoiczkow dla którego Holender jest szczególnie bliską osobą, pytany czy kłócili się podczas pracy w Barcelonie powiedział To nie były kłótnie, bo z nim nie można tego robić. Z nim można tylko dyskutować. A ja czasami właśnie bardzo ostro dyskutowałem. Zrozumieliśmy to po latach, że każdy z nas miał... rację. On jako trener, a ja jako piłkarz.
 
Bułgar powiedział także To człowiek, który we mnie uwierzył bardziej, niż ktokolwiek inny. Cruyff był najlepszym trenerem na świecie, ale miał najtrudniejszy charakter z wszystkich ludzi, z którymi współpracowałem. Ja też jestem ekspresywny, przez co wiele razy dochodziło do spięć między nami. Zawsze powtarzałem: nigdy nie będzie dobrego trenera bez dobrych zawodników, ani też dobrych zawodników bez dobrego trenera. (...) Cruyff jest człowiekiem, który nauczył mnie grać w piłkę.
 
Kilku zawodników drużyny marzeń, po skończeniu kariery zawodniczej, dalej związanych jest z piłką. José Mari Bakero był dyrektorem sportowym Realu Sociedad i drugim trenerem Valencii, Ronald Koeman trenował m.in Ajax Amsterdam, Michael Laudrup Brøndby IF, Christo Stoiczkow Celtę Vigo, Josep Guardiola trenował FC Barcelonę w latach 2008–2012, Txiki Begiristain jest w tym klubie dyrektorem sportowym, Carles Busquets jednym z trenerów bramkarzy, a Eusebio Sacristán był asystentem Rijkaarda.

41. Carles Rexach (1991) (2001-2002)

Były piłkarz, trener klubu piłkarskiego FC Barcelona w sezonach 1987-1988, 1990-1991, 1995-1996 i 2001-2002. Współpracował z trenerami Luisem Aragonésem w sezonie 1987-1988 a następnie Johanem Cruijffem 1988-1996.
 
Razem z Luisem Aragonésem zdobył Puchar Hiszpanii. Pomógł Johanowi Cruijffowi w zdobyciu czterech mistrzostw Hiszpanii oraz wygraniu Pucharu Europy.

42. Bobby Robson (1996-1997)

Angielski piłkarz i trener piłkarski. Był jednym z najbardziej utytułowanych szkoleniowców na świecie, prowadził m.in. FC Barcelonę, PSV Eindhoven, FC Porto, a w latach 1982–1990 był selekcjonerem reprezentacji Anglii, z którą na Mundialu 1990 zajął IV miejsce. Od stycznia 2006 był konsultantem selekcjonera drużyny narodowej Irlandii. Zmarł na chorobę nowotworową.

Po powrocie z Kanady przez jedenaście miesięcy prowadził Fulham Londyn.
 
Na początku 1969 roku przeniósł się do Ipswich Town, w którym spędził kolejne trzynaście lat. Z zespołu broniącego się przed spadkiem zbudował poważną siłę angielskiej piłki przełomu lat 70. i 80. Drużyna dwukrotnie zdobywała wicemistrzostwo Anglii, raz Puchar Anglii oraz w 1981 po zwycięstwie w dwumeczu nad AZ Alkmaar – Puchar UEFA. Zasługą Robsona było również rozbudowanie szkółki młodzieżowej klubu, w której zaczynały piłkarską przygodę późniejsze filary Ipswich oraz drużyny narodowej.
 
Po Mundialu 1982 zdymisjonowany został selekcjoner reprezentacji Ron Greenwood. Na jego następcę wybrany został Robson, który podobnie jak Alf Ramsey, trener mistrzowskiej drużyny z 1966, do kadry narodowej trafił z Ipswich Town. Robson prowadził drużynę "Albionu" w dwóch finałach mistrzostw świata – w 1986 i w 1990, za każdym razem Anglicy przegrywali z późniejszym triumfatorem. Najpierw wyeliminowała ich Argentyna (po dwóch bramkach Diego Maradony, w tym tzw. "ręce Boga"), a cztery lata później odpadli w półfinale po rzutach karnych z RFN. Mimo to, wynik uzyskany we Włoszech (IV miejsce) jest najlepszy od 1966 i do dziś żadnemu kolejnemu selekcjonerowi nie udało się zajść wyżej. Po tym turnieju angielska federacja zdecydowała się nie przedłużać kontraktu z Robsonem. Jego selekcjonerski bilans: 95 meczów – 47 zwycięstw, 30 remisów i 18 porażek. Po odejściu ze stanowiska selekcjonera królowa Elżbieta II przyznała mu tytuł Komandora Orderu Imperium Brytyjskiego.
 
W 1990 roku przyjął ofertę PSV Eindhoven, z którym w ciągu dwóch sezonów zdobył dwa tytuły mistrza Holandii. Jednak brak sukcesów na arenie międzynarodowej i konflikt z zawodnikami sprawiły, że w 1993 przeniósł się do Portugalii. Przez rok pracował w Sportingu Lizbona, skąd niespodziewanie, mimo dobrych wyników w lidze, został zwolniony w grudniu 1994. Szefowie głównego rywala Sportingu – FC Porto – miesiąc później zatrudnili Anglika u siebie. Pod koniec sezonu prowadzone przez Robsona "Smoki" wygrały z białozielonymi z Lizbony w finale Pucharu Portugalii. Później Porto dwukrotnie triumfowało w rozgrywkach o mistrzostwo kraju.
 
W 1996 Robson przeniósł się do FC Barcelona. Jedną z pierwszych decyzji szkoleniowca było kupienie za 20 milionów funtów Brazylijczyka Ronaldo. W sezonie 1996–1997 Barcelona zdobyła Superpuchar Hiszpanii, Puchar Hiszpanii oraz Puchar Zdobywców Pucharów, a Robson został wybrany na najlepszego trenera Europy. Na początku kolejnego sezonu przez kilka miesięcy pełnił funkcję dyrektora sportowego klubu. W 1998 po raz drugi znalazł zatrudnienie w PSV Eindhoven.
 
We wrześniu 1999 po siedemnastu latach nieobecności powrócił do Premiership. W Newcastle United pracował przez pięć lat. W sezonie 2002–2003 klub zajął w lidze czwarte miejsce, a rok później – trzecie. Robson wprowadził także Newcastle do Ligi Mistrzów. Został zwolniony w sierpniu 2004 po kilku słabszych meczach ligowych.
 
W 2002 w uznaniu zasług w działalności trenerskiej królowa Elżbieta II nadała mu tytuł szlachecki.
 
Od 13 stycznia 2006 Robson był konsultantem selekcjonera reprezentacji Irlandii Steve'a Stauntona. Zadaniem tego duetu był awans do Mistrzostw Europy w 2008.
 
Robson od 1992 cierpiał na chorobę nowotworową. W 2008 założył fundację, której celem jest zbieranie środków na walkę z rakiem. Zmarł 31 lipca 2009. Pięć dni przed śmiercią Robson obecny był na zorganizowanym przez jego fundację meczu charytatywnym między oldboyami Anglii i Niemiec, który odbył się na St James' Park w Newcastle.

43. Louis van Gaal (1997-2000) (2002-2003)

Photo of  Louis van Gaal in a press conference

Jako zawodnik grał m.in. w Sparcie Rotterdam i AZ Alkmaar, ale nigdy nie wzniósł się ponad poziom ligowej piłki. Działalność szkoleniową rozpoczął w Ajaksie Amsterdam, w którym na różnych stanowiskach pracował łącznie przez jedenaście lat. W pierwszej połowie lat 90. był autorem odrodzenia amsterdamskiej drużyny na arenie krajowej i międzynarodowej; jego podopieczni zdobyli trzy tytuły mistrza kraju oraz – po raz pierwszy od 1987 roku – wygrali trofeum europejskie: Puchar UEFA, do którego niedługo potem dołączyli Puchar Mistrzów. Dobrą passę Van Gaal kontynuował początkowo także w FC Barcelonie, ale brak sukcesów w rozgrywkach międzynarodowych przyczynił się do dymisji w 2000 roku. Od tej pory datuje się spadek formy szkoleniowej Van Gaala, a jej najwyrazistszym przykładem jest nieudana praca z reprezentacją Holandii, z którą przegrał eliminacje do Mundialu 2002. Po bezowocnej drugiej przygodzie z Barceloną na kilka lat wycofał się z działalności trenerskiej. Powrócił do niej dopiero w 2005 roku. Został szkoleniowcem AZ Alkmaar, z którym rozpoczął odbudowywanie swojej pozycji z lat 90. Spełnieniem jego pracy w AZ był sezon 2008-2009, kiedy to doprowadził ten klub do pierwszego od dwudziestu ośmiu lat mistrzostwa kraju. Po jego zakończeniu objął stanowisko szkoleniowca Bayernu Monachium, gdzie zanotował osiągnięcia porównywalne z tymi z czasów Ajaxu: w jednym sezonie zdobył mistrzostwo i Puchar kraju oraz zagrał w finale Ligi Mistrzów. 10 kwietnia 2011 roku został zwolniony z funkcji trenera Bayernu Monachium po niezadowalających wynikach. 6 lipca 2012 po raz drugi został selekcjonerem reprezentacji Holandii.

W 1997 roku przyjął propozycję z FC Barcelony. Wprawdzie już na początku pracy w stolicy Katalonii zdołał wywalczyć dwa najważniejsze krajowe trofea, ale później, głównie w związku z brakiem sukcesów na arenie międzynarodowej (m.in. odpadnięcie w fazie grupowej Ligi Mistrzów 1997-1998 i 1998-1999), oraz z masowym ściąganiem do zespołu piłkarzy holenderskich, Van Gaal był coraz częściej krytykowany. Ściągnięcie rodaków nie przełożyło się na poprawę wyników (w sezonie 1999-2000 ośmiu holenderskich piłkarzy miało miejsce w podstawowej jedenastce) i w 2000 roku, po przegraniu rywalizacji w lidze z Deportivo La Coruña, szkoleniowiec złożył rezygnację. W ostatnim sezonie fani drużyny na każdym meczu na Camp Nou witali go gwizdami, a żegnali białymi chusteczkami.


44. Lorenzo Serra Ferrer (2000-2001)

Nigdy nie grał zawodowo w piłkę nożną. Na początku lat 80. rozpoczął pracę szkoleniową w klubie UD Poblense, który wprowadził do Segunda División. Następnie przez dziewięć lat pracował w Realu Mallorca, początkowo z drużyną młodzieżową, a od 1985 roku - z zespołem seniorów. Jego podopieczni w sezonie 1985-1986 wywalczyli awans do Primera División. Podobnym wyczynem - w rozgrywkach 1993-1994 - wyróżnili się piłkarze kolejnej drużyny prowadzonej przez Serrę Ferrera Betisu Sewilla. Już w pierwszym sezonie w ekstraklasie zawodnicy Betisu zajęli trzecie miejsce, wyprzedzając m.in. Barcelonę i Valencię, a dwa lata później zagrali w finale Pucharu Króla.
 
W 1997 roku Serra Ferrer trenował drużynę młodzieżową Barcelony, a w sezonie 2000-2001 był szkoleniowcem zespołu seniorów. Jednak szybkie odpadnięcie z Ligi Mistrzów i słabsze wyniki w lidze sprawiły, że po trzydziestu dwu kolejkach został zmieniony przez Carlesa Rexacha.
 
Po trzech latach odpoczynku powrócił do Betisu, z którym sięgnął po drugi w historii klubu Puchar Króla.
 
W czerwcu 2006 roku został szkoleniowcem AEK Ateny. Awansował z nim do fazy grupowej Ligi Mistrzów oraz - na koniec sezonu 2006-2007 - zdobył wicemistrzostwo Grecji. W lutym 2008 roku, po dwu porażkach ligowych z rzędu, otrzymał wymówienie, mimo iż kilka dni wcześniej podpisał nowy kontrakt do 2011 roku.

45. Antonio de la Cruz (2003)

Piłkarz hiszpański, obrońca. W 2003 r. objął stanowisko szkoleniowca FC Barcelony.


46. Radomir Antić (2003)

Serbski piłkarz, następnie trener piłkarski. Od 19 sierpnia 2008 do 15 września 2010 selekcjoner reprezentacji Serbii.
 
Antić karierę piłkarską rozpoczął w jugosłowiańskim zespole Sloboda Tuzla w sezonie 1967/1968, następnie przeniósł się do Partizana Belgrad, gdzie grał w latach 1968–1976. W 1976 przeniósł się do tureckiego klubu Fenerbahçe, gdzie rozegrał jeden sezon. Następnie został piłkarzem angielskiego Luton Town, gdzie grał 5 sezonów do 1984.
 
W latach 1985-88 w Partizanie, ale już jako asystent głównego trenera, rozpoczął szkolenie młodych zawodników. Jego pierwsza ekipa, jaką prowadził w roli pierwszego trenera to hiszpański Real Saragossa, z którą związał się w 1988 roku. Radomir miał również niedługi epizod w Realu Madryt, kiedy na stanowisku szkoleniowca zastąpił Alfredo Di Stéfano. W stolicy Hiszpanii nie zabawił długo, bo Królewskich prowadził jedynie przez 12 spotkań. Potem przyszedł czas na Real Oviedo i tu miał podobne zadanie jak w ekipie z Madrytu czyli dokończyć sezon za poprzedniego, źle spisującego się trenera. Większą część czasu spędził jako sternik Atlético Madryt, bo był zatrudniony w tym zespole od 1995-1998 roku.
 
Zanim trafił na ławkę szkoleniową FC Barcelony w 2001 roku powrócił na dwa sezony do Realu Oviedo. Oficjalnie kontrakt podpisał w styczniu 2003 roku. Zarząd Dumy Katalonii borykał się z dużymi kłopotami. Częste zmiany trenerów i źle zarządzany finansowo klub popadł w recesje. Zdecydowano się na diametralne zmiany. Po zakończeniu sezonu, kiedy Louis van Gaal opuścił stanowisko trenera na początku roku, Antić miał za zadanie doprowadzić zespół na jak najlepsze miejsce w lidze. Serb dobrze wiedział, że nie zagrzeje miejsca w stolicy Katalonii. Właśnie pod jego wodzą światło dzienne ujrzał Víctor Valdés, który później został podstawowym bramkarzem Barçy. W połowie sezonu, kiedy Serb opuszczał stanowisko stertnika Barcy, ta zajmowała 6 miejsce w La Liga. Zastąpiony został przez Holendra – Franka Rijkaarda.
 
Po zakończonym sezonie w Barcelonie Antić zyskał reputację jako bardzo dobry trener kryzysowy. W połowie sezonu 2003/04 został szkoleniowcem hiszpańskiej Celty Vigo. 29 marca 2004 roku po porażce z Realem Saragossa 0:2 podał się do dymisji. Był odpowiedzialny za zespół w zaledwie dziewięciu meczach ligowych, w których zdobył tylko siedem punktów. Ostatecznie zespół prowadzony przez niego zajął dziewiętnaste miejsce i spadł do Segundy División. W latach 2008-10 prowadził reprezentację Serbii.
 
25 grudnia 2012 podpisał dwuletni kontrakt z chińskim zespołem piłkarskim Shandong Luneng.

47. Frank Rijkaard (2003-2008)

Holenderski trener piłkarski i były piłkarz. Uznawany jest za jednego z najlepszych defensywnych pomocników w historii futbolu, w barwach Milanu i Ajaksu trzykrotnie zdobywał Puchar Mistrzów. W latach 1998-2000 był selekcjonerem reprezentacji Holandii, z którą na Euro 2000 doszedł do półfinałów. Od 2003 do 2008 roku był szkoleniowcem FC Barcelony. W sezonie 2005-06 doprowadził ją do zwycięstwa w Primera División i Lidze Mistrzów.

Tuż przed Mundialem 1998 został dokooptowany do sztabu szkoleniowego reprezentacji Holandii przez selekcjonera Guusa Hiddinka.
 
Po mistrzostwach, kiedy Hiddink odszedł do Realu Madryt, ku zaskoczeniu większości obserwatorów Rijkaard został wybrany na jego następcę. Holendrzy nie musieli grać w eliminacjach do Euro 2000, więc zadaniem Rijkaarda było zbudowanie i przygotowanie drużyny do mistrzostw w meczach towarzyskich. Mimo udanego debiutu (2:1 z Peru) Holendrzy przez rok (jedenaście meczów) nie odnieśli zwycięstwa. Wygrali dopiero cztery miesiące przed turniejem, z Niemcami. Selekcjoner rzadko eksperymentował (z nowych graczy na mistrzostwa Europy pojechali tylko Roy Makaay i Sander Westerveld, którzy i tak byli tylko rezerwowymi) i oparł drużynę na doświadczonych graczach, w większości swoich dawnych kolegach z Ajaksu Amsterdam. Sam był przez nich traktowany jak dobry kolega (większość zawodników zwracała się do niego po imieniu) i być może taka nieoficjalna atmosfera spowodowała, że po raz pierwszy od wielu lat w kadrze nie było konfliktów między piłkarzami. Holendrzy efektownie wygrali swoją grupę (1:0 z Czechami, 3:0 z Danią i 3:2 z mistrzami świata Francją), a w drugiej rundzie rozgromili 6:1 Jugosławię. Na drodze do finału stanęli im jednak Włosi, z którymi przegrali w karnych 1:3. Mimo iż podopieczni Dino Zoffa od 34 minuty grali w dziesiątkę, a Holendrzy mieli przewagę i częściej strzelali na bramkę dobrze dysponowanego tego dnia Toldo, odpadli, gdyż z sześciu rzutów karnych (dwa w regulaminowym czasie gry) wykorzystali tylko jeden. Po tej porażce w prasie przetoczyła się ostra krytyka Rijkaarda, który wkrótce podał się do dymisji.
 
Po roku odpoczynku przyjął propozycję ze Sparty Rotterdam. Nie zdołał jej jednak utrzymać w pierwszej lidze.
 
Nowy etap jego kariery szkoleniowej rozpoczął się w 2003 roku. Wówczas został trenerem przeżywającej duży kryzys formy Barcelony. Najpierw pożegnał się z doświadczonymi piłkarzami (m.in. dawnymi podopiecznymi z kadry Overmarsem i braćmi de Boer) i zdecydowanie postawił na młodych i nieogranych zawodników (Ronaldinho, Víctor Valdés, Deco, Rafael Márquez, Oleguer), a już wkrótce świętował pierwsze od sześciu lat mistrzostwo Hiszpanii. Po zwycięstwie w Lidze Mistrzów w 2006 roku, Barcelona uważana była za jedną z najskuteczniejszych i najefektowniej grających drużyn na świecie, a jej trener znalazł się w piątce najlepszych szkoleniowców 2005 roku wybranych przez UEFA. Trzy lata później klub przegrał rywalizację o tytuł mistrzowski w Hiszpanii, a na finiszu sezonu uległ 1:4 Realowi Madryt. Do tego dołożyła się porażka w Lidze Mistrzów (przegrany półfinał z Manchesterem United) oraz znaczna obniżka formy niedawnych gwiazd, np. Ronaldinho; Rijkaard musiał ustąpić miejsca Josepowi Guardioli. 20 października 2010 Galatasaray rozwiązało umowę za porozumieniem stron. 28 czerwca 2011 został selekcjonerem reprezentacji Arabii Saudyjskiej podpisując trzyletni kontrakt. 16 stycznia 2013 zdymisjonowany z funkcji selekcjonera reprezentacji Arabii Saudyjskiej.

48. Josep Guardiola (2008-2012)

Josep Guardiola pochodzi z katalońskiego miasta Santpedor, gdzie wychowywał się wraz z trójką rodzeństwa. Karierę piłkarską rozpoczął w amatorskim klubie Gimnàstic Manresa, a dzięki skautowi Oriolowi Tortowi, w wieku 13 lat, 28 czerwca 1984 r. trafił do szkółki La Masía. Z powodu skromnych warunków fizycznych nie wiązano z nim większych nadziei, ale o pozostawieniu nastolatka w klubie zdecydowała opinia Johana Cruyffa i testy medyczne, według których zawodnik miał w przyszłości mierzyć 180 cm. Większość swojej kariery spędził w FC Barcelonie, gdzie między 1990 a 2001 r. rozegrał 379 spotkań, z których 224 wygrał, 82 zremisował, a 73 przegrał. Debiut w drużynie Barcelony zaliczył 16 grudnia 1990, występując od pierwszej minuty w wygranym 2-0 meczu przeciwko Cádiz CF. W swoim pierwszym sezonie, zdobywając mistrzostwo Hiszpanii, zagrał w czterech spotkaniach, oprócz meczu z Cádiz, także w pojedynkach z RCD Mallorca, CD Castellón i Sevilla FC.
 
W sezonie 1991/1992 Barcelona ponownie wygrała rozgrywki ligowe oraz po raz pierwszy w historii sięgnęła po Puchar Europy. 20 maja 1992 r., w rozegranym na stadionie Wembley finale przeciwko Sampdorii Genua Guardiolę w 113. minucie zastąpił Alexanko.
 
Grając jako rozgrywający, był filarem drużyny prowadzonej przez Johana Cruyffa, która w latach 1991-1994 czterokrotnie wygrała rozgrywki ligowe. 18 maja 1994 r., w ateńskim finale Ligi Mistrzów Guardiola grał przez całe spotkanie, a jego drużyna została pokonana przez AC Milan 4:0. W 1997 roku przejął opaskę kapitańską od José Maria Bakero. W finale Pucharu Zdobywców Pucharów 14 maja 1997 r. Barcelona pokonała Paris Saint-Germain F.C., a kataloński rozgrywający grał przez 90 minut. Oprócz europejskiego trofeum drużyna wygrała także Copa del Rey. W sezonie 1997/1998 Barcelona zdobyła dublet, ale Guardiola rozegrał tylko 6 meczów. Kontuzje trapiły zawodnika od meczu eliminacyjnego Ligi Mistrzów ze Skonto Ryga – niedoleczony uraz ciągnął się cały sezon i uniemożliwił zawodnikowi występ na Mundialu we Francji. Po zabiegu wykonanym w Finlandii w czerwcu 1998 r. zawodnik wrócił na boisko po 6 miesiącach.
 
11 kwietnia 2001 r. piłkarz ogłosił swoje odejście z Barcelony, swoją decyzję motywował chęcią poznania innych lig piłkarskich oraz kultur. W rzeczywistości Guardiola w ogóle nie ufał ludziom zarządzającym klubem i czuł się niedoceniany. Odszedł, zanim sam zostałby wypchnięty z klubu. Pep opuścił Barcelonę jako nieszczęśliwy i rozczarowany zawodnik, który przeniósł się do włoskiej Brescii Calcio. Dwa lata później powiedział Opuściłem Barcelonę, gdyż już nie czułem wielkich emocji, wchodząc do szatni klubu każdego dnia. Przez 17 lat zawsze czułem wielki entuzjazm, ale pewnego dnia to się zmieniło i zrozumiałem, że to czas żeby odejść. Ostatni mecz w zespole Blaugrany rozegrał w spotkaniu o Copa del Rey 22 czerwca 2001 z Celtą Vigo (1:1).
 
W lipcu 2006 roku ukończył kurs trenerski, a od czerwca 2007 roku został szkoleniowcem FC Barcelona B, zastępując Quique Costasa – człowieka, który udzielił mnóstwo rad młodemu pomocnikowi Pepowi oraz rozpędził jego karierę w klubie FC Barcelona. W tamtym czasie wokół klubu panowała okropna atmosfera do tego stopnia, iż zaprezentowanie Guardioli w roli trenera FC Barcelona B umknęło nawet katalońskim mediom. Podczas prezentacji w roli trenera Barcelona B powiedział: Nie liczy się to, kim byłem jako piłkarz. Jako trener jestem nikim i zaczynam od zera. Tylko zwycięstwa dadzą, mi wiarygodność. To jedyny sposób żebym mógł się rozwinąć jako szkoleniowiec. Naszym priorytetem jest dalsza produkcja piłkarzy pierwszej klasy, ale jeśli nie będę wygrywał i nie awansujemy do drugiej ligi, to nie będę mógł tu dalej pracować. Tak to działa. Pierwszy mecz, który rozegrał w roli trenera odbył się przeciwko Balaguer, który zakończył się zwycięstwem Blaugrany B 4 : 2. Pep za sterami Barçy B stał do czerwca 2008 r. Przez ten okres Guardiola wraz ze swoimi podopiecznymi awansował do Segunda División. Miejsce Pepa na stanowisku trenera FC Barcelona B w 2008 roku zajął Luis Enrique. 5 maja 2008 katalońskie media podały, że po zakończeniu sezonu 2007/2008 Pep zostanie trenerem pierwszej drużyny Blaugrany, zastępując Holendra Franka Rijkaarda, co 3 dni później potwierdził prezydent klubu Joan Laporta. Guardiola nie był faworytem do funkcji trenera FC Barcelona. Kandydatami do stanowiska trenera byli również: Laurent Blanc, Michael Laudrup, Arsene Wenger oraz Ernesto Valverde. Jednak zarząd wybrał Guardiolę, wcześniej jeszcze uzgadniając decyzję z Cruijffem.
 
Oficjalnie podpisał kontrakt 5 czerwca 2008, a 12 dni później został oficjalnie zaprezentowany jako trener pierwszej drużyny. Jego asystentem został Tito Vilanova, z którym współpracował również w drużynie Barcelona B. Wiele osób martwiło się decyzją twierdząc, że Pep ma za mało doświadczenia i może sobie nie poradzić z kadrą złożoną z tak wymagających osobistości jak Ronaldinho, Deco czy Samuel Eto'o. Przed przyjściem Guardioli FC Barcelona pod względem sportowym była wtedy bardzo słaba. Treningi nie były wystarczająco intensywne, niektórzy piłkarze stracili nie tylko odpowiednie nastawienie do gry, ale też umiejętność naciskania na rywala z taką zawziętością, jak za najlepszych lat Rijkaarda. Sytuacja stawała się naprawdę ponura dopiero tam, gdzie pojawiła się mocno zakorzeniona, sroga postawa osobowości rządzących szatnią – Deco, Ronaldinho i Eto’o. Wtedy Guardiola postanowił zrestartować szatnię od nowa. I tak zaczęły się pierwsze rewolucje Guardioli w klubie. Ronaldinho (AC Milan), Deco (Chelsea Londyn), Edmilson (Villarreal CF), Giovani dos Santos (Tottenham Hotspur), Santiago Ezquerro (Osasuna Pampeluna), Marc Crosas (Celtic Glasgow), Oleguer (Ajax Amsterdam) i Gianluca Zambrotta (AC Milan) – wszyscy ci zawodnicy zostali sprzedani. Z kolei Lilian Thuram zakończył karierę. Na życzenie Guardioli Laporta sprowadził Daniego Alvesa (Sevilla FC), Aleksandra Hleba (Arsenal Londyn), Henrique (Palmeiras), Seydou Keitę (Sevilla FC), Gerarda Piqué (Manchester United) i Jose Martina Caceresa (Villarreal CF). Pod nową batutą walka z nadwagą stała się koniecznością. Dotychczas sztab przymykał oko na dodatkowy kilogram tu czy tam, teraz zaostrzono restrykcje. Punktualność, symbol przygotowania duchowego, była przestrzegana równie konsekwentnie. Od poniedziałku do piątku piłkarze musieli wracać do domów najpóźniej przed północą i mogli się spodziewać wieczornego telefonu od Guardioli lub jednego z jego asystentów. Pod kontrolą znalazło się również używanie telefonów komórkowych i słuchawek. Poza tym piłkarze usłyszeli, że udział w konferencjach prasowych i dawanie autografów podczas meczów wyjazdowych jest obowiązkowe. Wprowadzono również pewien bodziec motywacyjny taki sam jaki Guardiola stosował w Barcelona B. Jeśli zespół wygrywał cztery mecze pod rząd to Guardiola stawiał kolację całej drużynie (łącznie ze sztabem) za swoje pieniądze. I tak o to Josep Guardiola zaczął pracę za sterami nowej, zrestartowanej i przebudowanej przez niego drużynie FC Barcelona.
 
6 maja 2009 roku wywalczył z FC Barcelona awans do finału Ligi Mistrzów. A 27 maja 2009 roku wygrał Ligę Mistrzów z FC Barcelona.
 
Jako trener zdobył również w sezonie 2008/2009 mistrzostwo Hiszpanii oraz Puchar Króla. 28 maja wywalczył pierwszą w historii klubu potrójną koronę, zdobywając Puchar Europy, pokonując w Rzymie 2-0 Manchester United. Na początku sezonu 2009/2010 poprowadził Barcelonę do Superpucharu Hiszpanii i Superpucharu Europy, a pod koniec 2009 do zwycięstwa w Klubowych Mistrzostwach Świata. W ten sposób Barcelona zdobyła sześć trofeów w ciągu jednego roku.
 
28 maja 2011 wraz ze swoim zespołem wygrał Ligę Mistrzów, pokonując na stadionie Wembley, Manchester United 3:1.
 
17/18 sierpnia 2011 r. po dwumeczu z Realem Madryt sięgnął z drużyną FC Barcelona po Superpuchar Hiszpanii, remisując 14 sierpnia na Santiago Bernabeu 2:2, a następnie wygrywając 3:2 na Camp Nou.
 
25 maja 2012 roku w finale Pucharu Króla zespół Blaugrany zmierzył się z Athletic Bilbao, pokonując zespół kraju Basków pewnie 3:0. Tym samym Guardiola zdobył swoje 14 trofeum przez cztery sezony spędzone na Camp Nou.
 
27 kwietnia 2012 roku ogłosił zakończenie pracy w FC Barcelona wraz z końcem sezonu, twierdząc, że się wypalił i musi odpocząć od futbolu na jakiś czas. Na jego następcę wyznaczono dotychczasowego asystenta Tito Vilanovę, który zajął nowe stanowisko 30 czerwca 2012 roku.

49. Tito Vilanova (2012-2013)

W trakcie swojej kariery piłkarskiej Vilanova spędził trzy sezony w Primera División, gdzie jako gracz Celty rozegrał 26 spotkań i zdobył jedną bramkę. Po zakończeniu kariery zajął się pracą szkoleniową, zostając asystentem Pepa Guardioli w Barcelonie. Należał do sztabu szkoleniowego drużyny, która sięgnęła w sumie po 14 różnych tytułów.
 
W 2012 roku Vilanova został mianowany pierwszym szkoleniowcem Barcelony i w swoim pierwszym sezonie na tym stanowisku zdobył mistrzostwo Hiszpanii. W lipcu 2013 roku z powodu problemów zdrowotnych zrezygnował z pełnionej funkcji. 10 miesięcy później, 25 kwietnia 2014 roku, zmarł na raka.
 
W sezonie 2003/04 Vilanova znajdował się w sztabie szkoleniowym czwartoligowego Palafrugell, z którym spadł do Primera Catalana[5][6]. Następnie pełnił funkcję dyrektora technicznego w Terrassie, by w 2007 roku zostać asystentem Pepa Guardioli w czwartoligowych rezerwach Barcelony.
 
Latem 2008 roku, po tym jak zespół rezerw wywalczył awans do Segunda División B, Guardiola i Vilanova zastąpili w sztabie pierwszej drużyny Barcelony odpowiednio Franka Rijkaarda oraz Johana Neeskensa. Pierwszy sezon Guardioli na stanowisku pierwszego szkoleniowca oraz Vilanovy jako jego asystenta był najbardziej udany w całej historii klubu. Barcelona sięgnęła wówczas po sześć najbardziej prestiżowych tytułów, stając się jednocześnie pierwszą drużyna w Hiszpanii, która w jednym sezonie sięgnęła po tytuł mistrza kraju, puchar kraju oraz europejskie trofeum].
 
27 kwietnia 2012 podczas konferencji prasowej, na której Barcelona poinformowała o odejściu Guardioli, potwierdzono także, że jego następcą zostanie Vilanova. 15 czerwca podpisał on z klubem dwuletni kontrakt i poprowadził drużynę w sezonie 2012/13, podczas którego poniosła ona zaledwie osiem porażek i zdobyła 22. tytuł mistrza kraju.

50. Gerardo Martino (2013-2014)

Martino jest wychowankiem Newell's Old Boys, gdzie grał przez większość kariery. Był tam jedną z gwiazd i słynął z precyzyjnych podań. Zanotował również krótkie epizody w hiszpańskiej Tenerife, argentyńskim Lanús, ekwadorskiej Barcelonie oraz chilijskim O'Higgins. Kariera 34-letniego wówczas Gerardo Martino dobiegła końca w ostatnim z wymienionych klubów.
 
W 1991 roku zanotował swój jedyny występ w reprezentacji Argentyny.
 
Po zakończeniu kariery piłkarskiej Martino objął funkcję szkoleniowca argentyńskiego Brown de Arrecifes. Następnie prowadził Platense oraz Instituto. W latach 2002-2003 i 2005-2006 był menadżerem paragwajskiego Libertad, z którym wywalczył pięć tytułów mistrzowskich. Jeden krajowy czempionat zdobył także wraz z Cerro Porteño. W 2005 roku na krótko został trenerem Colónu, a dwa lata później objął funkcję selekcjonera reprezentacji Paragwaju. Prowadził kadrę podczas Copa América 2007, a także wywalczył z nią awans na Mistrzostwa Świata w 2010 roku. W 2007 roku otrzymał od urugwajskiej gazety El País tytuł trenera roku w Ameryce Południowej. W 2011 roku zrezygnował ze stanowiska. W 2012 roku wybrany został trenerem Newell's Old Boys, gdzie pracował przez kolejny rok. 23 lipca 2013 roku podpisał dwuletni kontrakt z Barceloną. 17 maja 2014 roku po ostatnim meczu ligowym w Primera Division ogłosił swoją rezygnację z pełnionej funkcji. Tata Martino podczas pobytu w Barcelonie zdobył Superpuchar Hiszpanii.

51. Luis Enrique (2014-?)

Po rozpoczęciu kariery w 1989 roku w Sportingu Gijón, Luis Enrique spędził większość swojej kariery w dwóch największych klubach hiszpańskich: Realu Madryt (1991-1996) oraz w FC Barcelona (1996-2004). W 1996 roku nie przedłużył kontraktu z Realem i przez wolny transfer przeniósł się do Barcelony. Powodem odejścia z klubu było niezadowolenie ze sposobu traktowania przez zarząd i kibiców Realu. Pomimo tego na początku nie cieszył się dużą popularnością wśród katalońskich kibiców. Szybko jednak wywalczył sobie zaufanie dzięki wielkiemu zaangażowaniu w grę. Stał się jedną z największych gwiazd FC Barcelona na długie 8 lat. Bardzo szybko stał się jednym z największych Antimadritistów w drużynie z Katalonii, co demonstrował każdorazowo po zdobyciu gola przeciwko Realowi Madryt.
 
Dla Reprezentacji Hiszpanii zagrał 63 mecze i strzelił 12 bramek. Grał na 3 Mistrzostwach Świata: 1994, 1998, 2002 oraz na Mistrzostwach Europy: 1996. Był również w składzie złotej drużyny olimpijskiej z 1992 roku. Podczas Mistrzostw Świata 1994 w USA w meczu z drużyną późniejszych finalistów-Włoch, został poturbowany przez jednego z rywali (Tasotti), który bezpardonowo złamał mu nos, co stało się jednym z bardziej pamiętnych momentów tych rozgrywek o Puchar Świata.
 
10 sierpnia 2004 roku w wieku 34 lat Luis Enrique postanowił zakończyć piłkarską karierę.
 
19 czerwca 2008 roku został zaprezentowany jako trener FC Barcelony Atlètic.
 
8 czerwca 2011 roku został trenerem włoskiego klubu AS Roma
 
8 czerwca 2012 roku rozstał się z włoskim klubem AS Roma
 
16 maja 2014 roku ogłosił, że opuszcza Celtę Vigo. Dwa dni później podpisał dwuletni kontrakt z Barceloną.
 
Źródło: wikipedia.pl/fcbarcelona.es
Części samochodowe w iParts.pl
R E K L A M A
2 Kwi 29. kolejka La Liga 20:45
Nuevo Los Cármenes, Grenada
Granada VS FC Barcelona
Granada FC Barcelona

Tabela La Liga

lp. Drużyna M Br Pkt
1. Real Madryt Real Madryt 27 +43 65
2. FC Barcelona FC Barcelona 28 +56 63
3. Sevilla Sevilla 28 +18 57
4. Atlético Madryt Atlético Madryt 28 +29 55
5. Villarreal Villarreal 28 +19 48
6. Real Sociedad Real Sociedad 28 +3 48
7. Athletic Bilbao Athletic Bilbao 28 +3 44
Reklama

Barca Mania

ZLATKO

Punkty: 52, poziom: 57

Pustelnik

Punkty: 46, poziom: 82

budrys60

Punkty: 33, poziom: 38

Catalonca110

Punkty: 25, poziom: 27

damian802632

Punkty: 23, poziom: 17
[x]Informujemy, że ta strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z polityką plików cookies. W każdym czasie możesz określić w swojej przeglądarce warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies.